Emotionele achtbaan, lichtvoetig opgeschreven

Dit boek grijpt je bij je strot. Rauw, ontroerend en meerdere keren hardop gelachen om de droogkomische beschrijvingen van situaties die eigenlijk heel pijnlijk zijn. Het onvermogen van de moeder, hoe een gezin, beschadigd door een kamptrauma, er toch telkens weer het beste van probeert te maken: het ontroert, maakt boos, laat je lachen. Meerdere keren een traantje bij gelaten. Toch is deze emotionele achtbaan geen zware kost, het is lichtvoetig en toegankelijk opgeschreven. Verhalen uit kindperspectief worden afgewisseld met verhalen uit het Nederlands-Indië van begin twintigste eeuw en verhalen in het heden. Veel geleerd over onze Nederlands-Indische geschiedenis en meermaals gedacht: waarom weten wij dit niet? De stamboom voorin is hard nodig, constant erbij opgeslagen om de familiestructuur te ontrafelen. De personages kwamen één voor één tot leven, het Indische landschap zie je zo voor je. In één ruk uitgelezen.