Interessant perspectief van een saai leven

Bach laat ons een dagje meelopen in het leven van een 14-jarige scholiere die net hersteld is van Pfeiffer. Ze schrijft vanuit een alwetend perspectief en in korte zinnen. Coming of age-boeken zijn er in overvloed, geschreven vanuit dit perspectief zijn er niet zo veel.

Daarmee is het boek vernieuwend, maar daar houdt de lofzang ook wel op. Of ik zie het niet, óf er gebeurt echt niet zoveel. Jammer, want door die korte zinnen hoopte ik daar stiekem wel op. Helaas, ik heb gespeurd naar betekenissen en diepere lagen; en er geen gevonden.

Wat overblijft is het verhaal van een 14-jarig meisje dat dagelijks overal plaatsvindt. Middelbare school, gescheiden ouders, papa een nieuwe vriendin, vriendje, lalala. Het is allemaal zo realistisch en echt als het maar zijn kan en het pakt mij niet. Geen verborgen lagen en diepgang, geen spanning, onvermijdelijk halverwege een beetje saai.

Misschien ligt daar de verdienste van Bach: met korte zinnen laten zien hoe totaal saai het leven is voor de gemiddelde mens. De 14-jarige krijgt aan het einde van het verhaal vlinders in haar buik, maar ja.Is dat het dan? Ik vermoed dat de alwetende verteller wel beter weet.

Ik loop tegen de 50 en weet dat Jeroen van Merwijk op een grappige manier gelijk heeft, toen hij zong:

't leven is kut
en we gaan maar door, dat is het idiote
't leven is algeheel, totaal, volslagen en volledig kut,
En is 't een keer niet kut, dan is het klote