Dit boek ademt her-inneringen

Dit is een boek die ik nu eens niet in één adem heb uitgelezen, zoals ik vaak wel doe als een boek me aangrijpt. Ik las dit boek in delen, soms met korte, maar soms ook met wat langere pauzes er tussen. Niet omdat het me niet boeide, maar omdat ik tijd nodig had om sommige passages te verwerken, te integreren en reflecteren, om het te laten her-inneren in mijn eigen bewust-zijn.
Het boek gaat voor mij niet alleen óver Meryt Amun , ik wérd Meryt, ik voelde als Meryt, ik proefde, zag en rook als Meryt. Het gaat onder je huid zitten als een vlees geworden her-innering.
Het boek is met mij mee gereisd naar Egypte. Het land wat voor mij voelt als thuis komen. De Seti tempel in Abydos (Abdju), die mij herinneringen terug gaf aan tijden dat ik werkte in een levenshuis, naast de tempel. Samen met een tempelwachter, die ik in de tempel heb ontmoet. Het lezen van dit boek wakkerde voor mij veel verborgen en vergeten kennis aan.

Erica heeft een unieke, beeldende schrijfstijl, doorspekt met tientallen jaren aan onderzoek. Maar bovenal met bezieling die niet uit onderzoeken te halen valt, maar alleen vanuit her-inneringen kan worden geschreven. Het zijn niet alleen platte woorden. Tussen de regels hoor je fluisteringen die je zintuigen aanwakkeren waardoor het gaat leven, een energie wordt die voorbij tijd en ruimte gaat.