Niet zo fan van “de andere kant opnieuw lezen”

Ik vind het écht niet fijn om een boek te lezen waarin het verhaal hetzelfde is als het voorgaande, maar dan verteld wordt vanuit een ander perspectief. Dit was er helaas zo eentje van. Aangezien ik bij het vorige al wel wat teleurstellingen had, was ze mij bij dit boek ook al sneller kwijt.

Ik zou Jitka niet zijn als ik mezelf niet zou overtuigen om een serie tot zijn einde te brengen.

Het eerste deel wordt vanuit het perspectief van de tegenpersonage van het eerste boek geschreven. Dit vond ik heel saai, puur hetzelfde verhaal.

Het tweede deel wordt vanuit het perspectief van de beste vriend geschreven. Af en toe wel een kleine meerwaarde maar ook wel redelijk saai.

In het derde en laatste deel van dit boek werd het vervolg van het eerste boek besproken.
Het einde van het eerste boek was zo “snel” geschreven dat ik ergens al hoopte om er in dit boek meer van te kunnen genieten. Dit werd deels wel volbracht maar wel weer op het einde. (Moesten ze hiermee gestart zijn zou je misschien al weer meer meegetrokken geweest zijn in het verhaal.) Alsnog was ik toch niet helemaal overtuigd van de keuzes die er gemaakt werden om beschreven te worden in het verhaal, en had ik toch op nóg meer uitbereiding en spanning gehoopt.

Maar ondanks ik al negatief bevooroordeeld was doordat het boek startte met 2 delen die hetzelfde verhaal bevatte vanuit andere perspectieven, vond ik het toch nog fijn om dit gelezen te hebben. Het blijft een emotioneel verhaal dat heel realistische onderwerpen ter sprake brengt.
Dit boek heeft mij een mooie afsluiting gegeven van het volledige verhaal. Ook weer vlot geschreven!