Lezersrecensie
Ergens waar je niet wil zijn
Het boek Ergens waar je niet wil zijn draait rond twee hoofdpersonages: Gert en Robbie. Samen beleven ze een reeks absurde avonturen, voornamelijk in de nachtclub Disco Harem.
Het verhaal start bij een feest dat Gert organiseert. Al snel wordt duidelijk dat hij een erg onzeker persoon is bij wie het leven niet bepaald op rolletjes loopt. Daartegenover staat Robbie, die meteen wordt neergezet als een zelfverzekerde en bekende figuur. Waar Gert nauwelijks aandacht krijgt en door de meeste mensen wordt genegeerd, is Robbie juist hét gespreksonderwerp van de avond. Dit contrast toont sterk aan hoe status het gedrag van mensen tot andere mensen beïnvloedt: van extreme nonchalance tot bijna aanbidding.
De tekenstijl is bijzonder uitgesproken. De manier van vertellen varieert sterk van pagina tot pagina: soms wordt een gesprek begeleid door één enkele illustratie, terwijl op andere momenten een eenvoudige handeling wordt uitgewerkt in tientallen kleine tekeningen. Ook kleurgebruik speelt een belangrijke rol in het versterken van de emoties binnen het verhaal. Alleen al door naar de kleuren van de personages te kijken, kan je beginnen nadenken over hun persoonlijkheid.
Hoewel het boek vlot leest en visueel sterk wordt verteld, mis ik toch een zekere diepgang. De personages blijven vrij vlak en behouden doorheen het verhaal dezelfde karaktertrekken. Een duidelijke evolutie of groei had het verhaal voor mij aanzienlijk sterker kunnen maken.
Het verhaal start bij een feest dat Gert organiseert. Al snel wordt duidelijk dat hij een erg onzeker persoon is bij wie het leven niet bepaald op rolletjes loopt. Daartegenover staat Robbie, die meteen wordt neergezet als een zelfverzekerde en bekende figuur. Waar Gert nauwelijks aandacht krijgt en door de meeste mensen wordt genegeerd, is Robbie juist hét gespreksonderwerp van de avond. Dit contrast toont sterk aan hoe status het gedrag van mensen tot andere mensen beïnvloedt: van extreme nonchalance tot bijna aanbidding.
De tekenstijl is bijzonder uitgesproken. De manier van vertellen varieert sterk van pagina tot pagina: soms wordt een gesprek begeleid door één enkele illustratie, terwijl op andere momenten een eenvoudige handeling wordt uitgewerkt in tientallen kleine tekeningen. Ook kleurgebruik speelt een belangrijke rol in het versterken van de emoties binnen het verhaal. Alleen al door naar de kleuren van de personages te kijken, kan je beginnen nadenken over hun persoonlijkheid.
Hoewel het boek vlot leest en visueel sterk wordt verteld, mis ik toch een zekere diepgang. De personages blijven vrij vlak en behouden doorheen het verhaal dezelfde karaktertrekken. Een duidelijke evolutie of groei had het verhaal voor mij aanzienlijk sterker kunnen maken.
1
Reageer op deze recensie
