Heated Rivalry (Rachel Reid)

Ik las Heated Rivalry om een vrij simpele reden: de serie zou uitkomen op HBO en ik wilde het boek gelezen hebben voordat ik de serie zou kijken. Bovendien was er zoveel hype rondom het verhaal dat ik nieuwsgierig werd waar die populariteit vandaan kwam.

Tijdens het lezen had ik eerlijk gezegd gemengde gevoelens.

De schrijfstijl vond ik niet bijzonder sterk. Er zitten redactionele slordigheden in en sommige passages voelen oppervlakkig of haastig geschreven. De personages worden vaak meer geschetst dan echt uitgewerkt en belangrijke thema’s zoals homofobie in de sportwereld worden wel benoemd, maar nauwelijks verdiept. Ook het veelgenoemde enemies-to-lovers element overtuigde mij niet echt. De rivaliteit tussen Shane en Ilya wordt vooral verteld, maar nauwelijks getoond. Voor iemand die niet thuis is in de ijshockeywereld voelt die rivaliteit daardoor vrij abstract.

En toch bleef ik lezen.

Aanvankelijk waren het de intieme scènes die het tempo hoog hielden. Het boek leest snel en heeft een duidelijke energie. Maar halverwege gebeurde er iets waardoor het verhaal mij onverwacht raakte.

Er valt ergens een opmerking over hoe lang deze twee mannen elkaar al in het geheim zien. Niet vaak, niet intens. Vier keer per jaar ongeveer. Een uur. Jarenlang.

Dat idee trof me onverwacht hard.

Niet omdat het groots of dramatisch wordt beschreven, maar juist omdat het zo klein en berustend is. Twee mensen die elkaar duidelijk belangrijk vinden, maar hun relatie reduceren tot het minimum dat binnen hun wereld mogelijk lijkt. Geen toekomstplan, geen openheid, alleen korte momenten die ze ergens tussen hun carrières door proberen vast te houden.

Dat vond ik tegelijk tragisch en romantisch.

Niet de rivaliteit, niet de seks, maar dat gevoel van langdurige verborgen toewijding. Dat ze elkaar blijven opzoeken terwijl ze blijkbaar niet geloven dat het ooit echt anders kan.

Tegelijkertijd blijft het boek voor mij literair gezien vrij oppervlakkig. De psychologische lagen worden aangestipt maar niet echt uitgewerkt, en ook Ilya’s achtergrond en mentale worstelingen blijven eerder contouren dan volledig uitgewerkte karakterstudies.

Ironisch genoeg is het juist de serie die die onderliggende emoties beter zichtbaar maakt. Door acteerwerk, tempo en stiltes worden de spanningen en kwetsbaarheden veel voelbaarder. Waar het boek vaak functioneel blijft, geeft de serie ruimte aan de melancholie en de innerlijke strijd van de personages.

Mijn conclusie is daarom een beetje dubbel.

Als roman is Heated Rivalry voor mij geen uitzonderlijk goed geschreven boek. Maar het bevat wel een emotioneel idee dat me onverwacht diep raakte: twee mensen die jarenlang genoegen nemen met het absolute minimum van een relatie omdat ze denken dat dat het enige is wat mogelijk is.

En dat bleef uiteindelijk bij mij hangen.