mooi verhaal

Duivelsdochter is een spannend verhaal, vooral de marteling en terechtstelling van Sarah vond ik goed en beeldend beschreven. moest eerst even wennen aan de wisseling in personages per hoofdstuk (terwijl ik dat als schrijfster ook doe hihi.) maar dat wende al gauw. de wisseling zorgt ervoor dat je het verhaal vanaf verschillende kanten leest. eerst verbaasde het me dat het haar middeleeuwse moeder niet opviel dat ze zich anders gedroeg, maar halverwege het boek werd me al gauw duidelijk waarom en viel alles op zijn plek. de achtergrond van beide personages, maar vooral die van Sarah is goed verwerkt in het verhaal, zonder al te zwaar mee te wegen, weegt het toch behoorlijk door bij Sarah en bepaalt het veel van haar zijn. de korte hoofdstukken lezen voor mij vlot weg en vond ik handig om, als adhder, even tussendoor te lezen, zonder meteen de rooide draad kwijt te zijn.

Al moet ik een paar kleine kanttekeningen maken:
wat me opviel was dat de reacties van omstanders nogal lauwtjes waren als Niels of Sarah een moderne opvatting op opmerking maakte over bv het geloof of medicijnen, in die tijd werd je al als ketter bestempeld als je maar iets anders was, laat staan zo'n moderne opvatting had. Het kan ook zijn dat ik het natuurlijk verkeerd heb gezien/gelezen of begrepen.

Wat me ook opviel was dat er een stukje was waarin tijdens Sarah's terechtstelling een groep demonstreerde tegen heksenvervolgingen en de dingen die werden geroepen zoals liefde is nooit verkeerd wie of wat je ook begeerd vond ik nogal modern voor die tijd.

Het laatste stuk vanaf haar laatste tijdreis, voelde wat gehaast aan. Veel gebeurde zonder aanleiding voor mijn gevoel. De middeleeuwse zus van haar die, hoewel streng gelovig, toch vrij op de achtergrond bleef, die ineens haar moeder vermoorde, haar bloed eigen zusje in een put gooide en Sarah bedreigde met een mes?

Hoewel het verhaal goed geschreven was en spannend was, maakte dit dat het soms nogal ongeloofwaardig was wat er omheen gebeurde en had ik zelfs het idee dat Sarahlaconiek was met haar moderne opvattingen, zo van niemand reageert er op dus is er geen gevaar en kan ik het vaker doen, zelfs tegen mensen die hoger in rang stonden, zoals de eerwaarde vader.