Johan-4426 over Het trio dat iets te vieren had

In dit derde boek dat zich afspeelt in Knokke zijn alle personages dus terug aanwezig een bonte samenstelling van speurders, mensen van vlees en bloed met hun eigen gaven en gebreken, Pierreux goochelt weer met fictie en realiteit. Er duikt ook een nieuw personage op, dokter Ilsa De Riddere. Haar personage is goed uitgewerkt en een aanwinst voor het boek. Wie de eerste twee boeken nog niet las, kan dankzij het eerste hoofdstuk van het boek snel inpikken en meegenieten van een meesterwerk (maar neem best even de tijd om de vorige ook te lezen).
We zochten Jos Pierreux even op in Pepingen en kwamen zo heel wat aan de weet:

"Al een 30 jaar schrijf ik, ja elke dag. Veel is er niet van uitgegeven maar het heeft me wel geholpen om de personages uit de reeks meer vorm en inhoud te geven. Ik schrijf 's morgens, misschien raar voor een auteur, maar elke ochtend om 6 uur schrijf ik en denk ik na over het verhaal."
Je boek is zeer visueel en met aandacht voor details, zelf voor geur. "Dat klopt, vorige zomer ben ik verschillende keren gaan wandelen in de regenbuien die er toen veelvuldig waren om te ondervinden hoe alles in Knokke dan leeft, hoe de regen voelt, de sfeer die er heerst, de mensen. Onze kelder is toen ook ondergelopen, en dan begin ik waar te nemen, zaken in m'n geheugen te prenten en deze kon ik dan ook gebruiken in dit boek.
Ook vele personages zijn gebaseerd op mensen die ik ken zo kan ik de personages beter uitwerken."
In het boek schrijf je ook over kinderen die bij stormweer gaan zwemmen en waarvan de begeleidster in het restaurant zat, een waar gebeurd feit dat je zoals vele andere zaken in het boek gebruikt om een boodschap mee te geven. "Ja we leven in een maatschappij waar normen vervagen, de grenzen van verantwoordelijkheid steeds worden opgeschoven, de wildgroei van massa's, wetten die het steeds moeilijker maken om een normaal leven te leiden. Je kan eigenlijk zeggen dat op verschillende plaatsen dit boek een politiek boek is. Tegenwoordig draait alle macht rond geld, managers die hopen geld verdienen en nog grotere premies krijgen per persoon die ze ontslaan. Ja ik vermoed zelf dat later er geen racisme op huidskleur of geloof zal zijn maar op geld."
Over macht gesproken, Graaf Burgemeester Lippens is ook weer van de partij. De persvoorstelling van het eerste boek mocht niet doorgaan in het politiekantoor van Knokke omdat hij schrik had wat er over hem ging geschreven worden, heb je hem ondertussen al ontmoet? "Ja al een keer vanachter glas (lacht). Neen serieus ik heb hem nog niet echt ontmoet en ik weet ook niet of ik dat wil. Lippens is een soort levende icoon en ik vind het fijn om er een karikaturaal typetje van te maken in mijn boeken. Misschien ben ik wel ontgoochelt als ik hem echt ontmoet."
Vanwaar de speling met de getallen in de titels van je boeken? "Dat is eigenlijk spontaan gekomen de eerste titel was De dode die met z'n tweeën was wat ik persoonlijk nog altijd een sterke titel vind. Dan kwam De overvallers die met z'n drieën waren dus ja een spelletje met getallen maar elke titel staat er ook op zichzelf en heeft te maken met het boek ook nu weer met Het trio dat iets te vieren had al kom je het pas op het einde van het boek te weten."
Tesamen met je uitgerij (Houtekiet) maak je ook werk van het omslag. "We gebruiken kunstbeelden uit Knokk. Nu ook weer. Voor wie Knokke kent het standbeeld staat aan de vloedlijn en wordt steeds overspoelt een beetje zoals Borré meemaakt tijdens z'n reddingsactie op zee."