"Ik buitel, bons en bungel."

Hoe zou het zijn, een leven dat elk verhaal mooi afrondt, alvorens aan het volgende te beginnen? Waarschijnlijk is er niemand die hier kan op antwoorden, en dat voelt Vanderbeke heel goed aan. Ze bladert door de archieven van verschillende personages, die net als wij aan elkaar hangen van mislukte ontmoetingen, half vervlogen wensen en hardnekkige spijt. Je kan er van wegvluchten, je kan ze proberen wegstoppen in een diepe put, maar uiteindelijk blijft je geschiedenis aan je kleven als een kluwen gesmolten kaasdraden. Of een trillend, dwingend archief in een sinister ministerie. Sober geschreven met net genoeg pareltjes van zinnen en scènes die je bijblijven. Omdat je jezelf er in herkent.