Dit verhaal hakt erin

Lutie is een beeldschone, alleenstaande moeder. Ze is op zoek naar een nieuwe woning voor haar en haar zoontje Bub en stuit op een appartement 5 hoog in een achterstraatje in Harlem, ‘een zwarte wijk’ .Haar huwelijk is voorbij, haar man is een nietsnut en heeft het geld dat Lutie verdiende door ver weg voor een rijk, blank gezin te werken, erdoorheen gejaagd. Ondanks het feit dat het appartement klein en slecht onderhouden is, er bijzondere mensen in het gebouw wonen en de huisbaas een engerd is, trekt ze erin. Tijdens een zeldzaam uitje naar het café op de hoek, wordt haar zangstem ontdekt en begint ze een dubieuze carrière als zangeres in een nachtclub. Ze hoopt hiermee de armoede te ontvuchten en een betere woonplek voor haar en Bub te bemachtigen. Bij alles wat ze doet, staat Bubs’ welzijn bij haar voorop. Het is deze ‘Droom’ die haar een enorm doorzettingsvermogen geeft, maar uiteindelijk ook haar ondergang wordt.

De Straat is een klassieker en speelt zich af in de jaren 40/50, maar nog zo ontzettend actueel: racisme, discriminatie, emancipatie.. het zit allemaal in dit boek. Aan de ene kant is het geweldig om Lucie’s strijdlust en doorzettingsvermogen te zien, aan de andere kant frustrerend dat ze zo tegengewerkt wordt en er verschillend mensen (mannen) misbruik van haar maken.

Dit boek greep me en was voor mij aan het einde nog niet helemaal klaar. Het voelde ‘onaf’, geen happy end. Ik las het in het Engels, maar heb toch nog even in de boekhandel in de Nederlandse versie gecheckt of ik het echt goed begrepen had, dat einde.... En dat had ik.