Doodslust

In Hoedemaekers tweede roman gebeuren er opnieuw een aantal bizarre moorden. Opnieuw is het verhaal ingenieus opgebouwd en spannend neergeschreven.
De zoektocht naar de dader(s) wordt doorspekt met culturele en historische wetenswaardigheden en triviale, vaak grappige faits divers. Als gouwgenoot van Luuk Hoedemaekers lijkt de gemeente Hemdschote niet zo fictief als de auteur wel beweert…
Tussendoor lees je mooie zinnen en uitdrukkingen die het onthouden waard zijn, waarmee de auteur de lezer eigen wijsheden cadeau doet en eigen ervaringen deelt. De humor is soms fijnzinnig, soms hilarisch, en ronduit schitterend geformuleerd – al dan niet met een heerlijk eigen ‘ontbreekwoord’ waarop Rick de Leeuw jaloers zou zijn.
Hoedemaekers is meester in het niet-noemen of verbasteren van namen, waardoor ook nationale en lokale politici meespelen in dit verhaal.
Enerzijds is er de politieroman, daarnaast ook het psychologische proces dat de ik-figuur doormaakt: een tweede boeiende verhaallijn.
En het politiek-incorrecte? Dat confronteert en doet de lezer nadenken, wat prima is.
Doodslust was* – na ‘Schaamspel – opnieuw een boeiende leeservaring!

*Dit boek kan je - chronologisch - een tweede keer lezen.