In de war

Ja, in de war. Dat was ik tijdens en na het lezen van dit boek.
En dat is goed!
Ik lees graag boeken met vreemde wendingen, gekke plots, verhaallijnen die mij op het verkeerde been zetten.
Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat de schrijfstijl zo bijzonder is, dat ik wel door het eerste gedeelte heen moest, het was alleen geen geworstel, eerder verbazing.
De rode lijn is de ziekte, dood en bijzetting van het zoontje en de verdwazing, verwarring en onbegrip van Lincoln, de vader.

De tweede lijn gaat over 'het leven' op het kerkhof van de doden die daar nog rondwaren.
Dwalende zielen.
Dit zijn zeer vervreemdende conversaties, maar gedurende het boek leer je die personages kennen en ook de reden van het nog aanwezig zijn op de begraafplaats.

Het lezen van dit boek voelde als een droom van een ander, zoals ik die ook zou kunnen hebben - waarbij ik doel op het afwezig zijn van enige samenhang voor anderen- en daar waar ik een boek soms wegleg omdat ik nog niet toe ben aan de laatste bladzijde en het verhaal uit is, heb ik dit boek in een ruk uitgelezen.

Inhoudelijk kan ik er, door alle gecoördineerd geschreven chaos. er niet meer over zeggen