Geen aanrader

Ik heb Je moeder van Rosalie Dielesen met interesse gelezen, maar bleef uiteindelijk vooral achter met frustratie.

Wat mij het meest stoorde, is hoe eenzijdig het verhaal aanvoelt. Het boek wordt gepresenteerd als niet volledig fictie, wat het extra beladen maakt. Als dit (deels) gebaseerd is op echte personen en gebeurtenissen, dan voelt het ongemakkelijk dat er zo duidelijk maar één perspectief wordt belicht, zonder zichtbare poging tot nuance. Zeker in een complexe gezinssituatie, met meerdere kinderen, een afwezige vader en een kind met een beperking - verwacht je meer gelaagdheid.

Daarnaast zitten er opvallend veel continuïteitsfouten in het verhaal. Zo wordt beschreven dat Tim en Valentijn twee jaar in leeftijd verschillen, maar later lijken ze in dezelfde haar groep te zitten en zelfs beiden in een maxi cosi te liggen. Ook wordt Valentijn eerst neergezet als een kind zonder hand, maar in andere scènes pakt hij “beide zusjes bij de hand”. Zulke tegenstrijdigheden halen je volledig uit het verhaal en maken het moeilijk om het serieus te nemen.

Wat ik ook ingewikkeld vond, is de manier waarop de tweelingzus Sophie wordt neergezet. Aan de oppervlakte lijkt zij de “perfecte dochter”, maar in kleine opmerkingen van de vertellende Rosalie klinkt er bijna jaloezie door. Soms wordt Sophie zelfs subtiel negatief of bijna onaantrekkelijk beschreven. Dat roept vragen op: is dit objectieve observatie, of gekleurde emotie? Het voelt alsof er onderhuidse rivaliteit meespeelt, mogelijk verbonden aan het feit dat Sophie wél contact had met de moeder.

Daarnaast miste ik empathie richting de moederfiguur. Ze wordt neergezet als kil en liefdeloos, maar tegelijkertijd onderhoudt ze wel contact met sommige kinderen. Waarom dan wel met de één en niet met de ander? Waarom slechts één of enkele kinderen straffen? Dat soort selectieve afwijzing wordt in het boek nauwelijks onderzocht. Ook wordt weinig ruimte gegeven aan de mogelijke mentale of emotionele worsteling van een moeder met meerdere kinderen, een mogelijk afwezige partner en een kind met een handicap. Dat is een zware situatie, maar die nuance ontbreekt vrijwel volledig?

Uiteindelijk komt de vertellende Rosalie niet empatisch over, met weinig begrip voor de andere familieleden- vraag me af ze ook zo is in het echte leven? En dat het best een trieste/zware situatie is voor de tweelingzus en jonge broertjes dat hun pijnlijke verleden zo gedeeld wordt met wild vreemden.

Ter conclusie, het onderwerp is aangrijpend en verdient zorgvuldige, gelaagde behandeling. Helaas vond ik dit boek inhoudelijk eenzijdig, slordig uitgewerkt en emotioneel weinig genuanceerd