Kruip in de huid van Jasmijn

In het boek wordt vanuit verschillende perspectieven het verhaal verteld van Jasmijn en Imke, vergeten kinderen. Wat Sonke in het verhaal buitengewoon goed doet, is schetsen hoe machteloos de situatie bij de kinderen thuis is. Moeder is zwaar aan de drank, vader is uit beeld en 'de man.in huis' is de vaak dronken en weinig empathische vriend van moeder. Doordat moeder stevig drinkt, ontstaan er schrijnende situaties thuis. Juist in die ellende krijg je een enorm respect voor Jasmijn, die op zeer jonge leeftijd de 'moederrol' voor haar zusje op zich moet nemen. Zelf vind ik het deel vanuit het perspectief van Jasmijn het sterkst. Als moeder Ria aan het woord is, voel je de excuses door de woorden heen. Als lezer voelt dat ongemakkelijk. Deze vrouw mag niet weg komen met excuses voor de puinhoop die ze er van maakt. De school heeft wel in de gaten dat er iets mis is, maar kan weinig doen. Het is uiteindelijk buurvrouw Corrie die voor een uitweg zorgt. Buitengewoon indrukwekkend om in mee genomen te worden en schrijnend te weten dat zoiets speelt achter vele voordeuren in Nederland! Een must voor mensen die werken met kinderen!