Onderhuids

Bevat spoilers.

Het laatste huis is een fraai staaltje schrijfwerk dat de lezer voortdurend op het verkeerde been zet.
De vertellers zijn allen zonder uitzondering onbetrouwbaar. Dat maakt dat het boek leest als een thriller, maar het niet is. Ik vloog in drie dagen door het boek.
Mega-spoiler: Hoofdpersoon Ted is in zijn jeugd slachtoffer van zijn eigen moeder, die aan Münchhausen by proxy lijdt. Als copingmechanisme, om de lichamelijke en geestelijke mishandeling te kunnen ondergaan, ontwikkelt Ted een dissociatieve persoonlijkheidsstoornis. En het zijn deze persoonlijkheden (alters) die als verschillende personages (het ontvoerde meisje(?), een kat, kleine Ted, Nacht, de groene jongens) de hoofdstukken vullen en de lezer meenemen. Op die manier worden de plekken (in het huis, in het bos, bij het meer), de tijd en de personages fluïde. Schitterend gedaan!
Enige kritiekpunt is de wat gezochte link met Dee.