Ik had beter verwacht.

Luc Boonen was geboren op 16 april 1969. Hij is de broer van de auteur Stefan Boonen. Luc Boonen heeft in zijn leven nog maar 3 boeken geschreven. Zijn eerste boek ‘Uit de hoogte’ werd genomineerd voor de Hercule Poirotprijs. Dit is zijn derde boek. Het heeft geen prijzen gewonnen. Het is de eerste thriller die Luc Boonen heeft geschreven, zijn vorige 2 boeken waren allebei literaire romans. Het boek gaat over een man genaamd Didier. Hij leidt een gewoon leven als vader en huisman tot op een dag een boom op een kapel valt. Hij herinnert zich een lijst die hij heeft opgesteld in zijn jeugd (toen hij vaak drugs gebruikte) vol met rare dingen die hij en zijn vrienden zouden doen. Een boom op een kapel laten vallen stond ook op deze lijst. Iemand voert dus de dingen uit die op de lijst staan, maar wie? Dit is waar de boek over gaat. Er staan nog andere rare dingen op de lijst, het is dus belangrijk om de dader zo snel mogelijk te vinden, voordat de lijst wordt afgemaakt. In het boek gaan Didier en de politie samen op zoek naar de dader.
Het boek is geschreven in de personele verteller. Hierdoor komen we te weten wat er allemaal in het hoofd van Didier, het hoofdpersonage, omgaat. We maken alles met de personages mee, dit is een logisch vertelstandpunt voor een thriller.. Ik denk niet dat hij dit boek heeft geschreven met een bepaald doel anders dan dat hij met een goed idee in zijn hoofd zat. Het doelpubliek van het boek is waarschijnlijk volwassen mensen die van thrillers houden. Het boek start niet met het voorstellen van de personages maar begint met Didier en zijn vrouw Dorien die samen in de auto zitten. Dorien vraagt aan Didier hoe ze het heeft gedaan. Dorien is namelijk een politica, we komen er hier ook achter dat Dorien houdt van loftuigingen. Door de boek op deze manier te starten komen we al veel te weten over het karakter van Didier en Dorien. Didier is de brave man die Dorien volgt en Dorien is de politica met veel ambitie, ze wil ook dat andere mensen positief over haar denken en dat lukt ook omdat ze zo’n goede spreekster is.
Voordat ik het boek heb gelezen heb ik nog nooit van de schrijver of van het boek gehoord. Toen ik de achterkant van het boek las leek mij dit wel een leuk boek te zijn. Helaas was dit boek minder leuk dan ik had verwacht. Iets dat ik niet zo goed vond aan het boek was dat er niet veel spanning aanwezig was, zeker in het begin van het boek. Gelukkig gaat deze spanning wel een beetje omhoog naarmate het boek verdergaat.
Iets dat opvalt aan het boek is dat er geen hoofdstukken staan aangegeven. Hij gebruikt wel witregels om aan te geven wanneer een nieuw hoofdstuk begint, maar als iemand die niet vaak leest zou ik toch liever hebben dat deze staan aangegeven. Ik zie ook geen reden om hoofdstukken niet aan te geven.
Het is een heel lang boek van 387 pagina’s, maar aangezien het een groot lettertype heeft en sommige pagina’s eindigen in het midden van het blad valt dit nog wel mee. Waarom dit lettertype zo groot is weet ik niet, maar het kan zijn dat dit zo is voor mensen met oogproblemen.
Sommige dingen die in het boek gebeuren zijn niet realistisch. Ik weet dat het een fictieboek is, maar dat vind ik geen excuus. Ik vind het ook onrealistisch hoeveel moeite de politie heeft om de dader te vinden. Dit is zeker het geval wanneer het gaat over de dingen op de lijst die zijn uitgevoerd op drukke plaatsen. Nooit zijn er ooggetuigen. Het is bijvoorbeeld raar dat iemand met een kraan een hoop sneeuw op een kunstwerk liet vallen zonder dat iemand dit zag.
Er zijn wel interessante momenten in het boek. Je vraagt je wel af welke dingen er allemaal op de lijst staan. Omdat Didier deze lijst als grap heeft opgesteld in zijn jeugd toen hij drugs gebruikte, weet hij zelf niet meer wat er allemaal op staat. Sommige dingen die op de lijst staan vind ik wel goed gevonden. Het is zeker niet moeilijk te geloven dat de lijst is opgesteld door een groepje druggebruikers in hun jeugd. Er staan gekke dingen op de lijst, een boom op een kapel laten vallen is nog 1 van de normalere dingen.
Het einde van het boek had ik niet verwacht, maar ik vond het wel goed gevonden.
Mijn conclusie is dat het boek teleurstellend is. Op sommige momenten vind ik het wel een goed boek, maar meestal vind ik het maar niets. Ik zou het boek liever niet hebben gelezen maar er zullen wel mensen zijn die dit boek goed zouden vinden. Ik geef het boek een 5 op 10.