Ik ben fan!

Corien’s stijl is een prachtige balans tussen non-fictie en verhalend, betrokken en beschouwend, persoonlijk en journalistiek-onderzoekend. Ik las dit boek in één adem uit, en wilde daarna meteen nog een keer eraan beginnen omdat ik het gevoel had dat ik onvoldoende tijd had gehad om stil te staan bij de diepere laag. De “grote” geschiedenis van de tweede wereldoorlog in de “kleine” uitingsvorm van een gezin aan tafel. De impact op een kind - en op de volwassene - die dit weer doorgeeft aan een andere generatie. Op een geheel andere manier. Het beeld dat mij het meest bijbleef vanuit het boek was echter helemaal niet dat grote verhaal. Het was het beeld van de jongvolwassen Corien op een schommel. En het grote besluit over hoe om te gaan met het geloof.

Wat een geluk dat vader Kees zo’n getalenteerde schrijfster als dochter heeft. Het verhaal is het waard om bewaard te blijven - en dit boek doet dat voor ons allemaal.