Knap debuut met prachtige filmische verwijzingen

Allereerst wil ik zeggen dat ik niet geloofde dat dit een debuutboek is. Het boek is origineel, de schrijfstijl is ‘eigen’ en het plot is briljant uitgewerkt. In Isaac & Egg voelt hoofdpersoon Isaac zich wat mislukt naast zijn fantastische vrouw Mary die haar zaakjes goed op orde heeft. Op het moment dat het noodlot toeslaat, stort zijn hele wereld in en heeft hij het gevoel dat niets meer zin heeft. Tot er toch nog hoop blijkt te zijn in de vorm van een… ei. Een ei? Jawel een ei.

Als filmwetenschapper heb ik enorm genoten van de zeer rake vergelijkingen met films. Ze ondersteunden de context van de gedachtes van Isaac enorm. Het nadeel hiervan is dat je de betreffende films wel gezien moet hebben. Gelukkig refereert Palmer vooral naar klassiekers, zoals E.T. en It’s a wonderful life. Twee films die onbetwistbaar een grote inspiratiebron waren voor de schrijver en die duidelijk doorschemeren in dit stuk proza. Een knap staaltje intertekstualiteit! Het boek is zo geschreven dat je het als een film voor je ziet en doet ook denken aan de film ‘A monster calls’ waarin verdriet en rouw zich aandient als een duister monster. Palmer koos voor een zachtaardiger wezen: een ei dat gekke capriolen uithaalt, waar ik regelmatig hardop om moest lachen. Door de komische noot die het ei geeft, brengt het ook een mooie boodschap met zich mee: rouw is altijd zwaar, maar er zijn altijd lichtpuntjes in het leven.

Het is een boek voor iedereen die wel eens iemand heeft verloren, of op een andere manier de weg kwijt is geraakt. Het is een boek over liefde, hoop en veel beans on toast. Ik kan deze recensie eigenlijk maar op één manier afsluiten: "we hebben af en toe allemaal wel eens een Egg nodig in ons leven! Wawoo!"