pandemonium- niet meer weg te leggen

Pandemonium is het ideale vervolg op delirium Amoris. Het vult mooi het verhaal aan, beginnende van de gebeurtenissen aant het eind van boek 1.

Mooi aan het boek is dat je de wanhoop van Lena erin voelt. Je voelt de angst licht doorschemeren in het verhaal. Het verhaal wisselt zich af tussen 2 verschillende Lena's. De Lena na haar ontsnapping uit Portland, de Lena die haar eigen leven moet opbouwen. De Lena die moet leren overleven (toen). Daarnaast zie je de andere Lena. De Lena die is gevormd door de Wildernis, die leren overleven heeft en die heeft leren haar verleden te verwerken. Zo aie je de evolutie van het personage en dat maakt het mooi. Een mooi evenwicht tussen verleden en toekomst.

Alhoewel ik soms de stukjes over de wildernis wat langdradig vond en soms -geeuw- enorm saai, zijn ze niet te missen in het verhaal.
Lena wordt heen en weer gegooid door haar gevoelens en door haar mede-personages. Doet ze het goed? Heeft ze het verkeerde pad gekozen? Had ze Alex beter niet leren kennen en liever bij haar leventje gebleven zoals het was? ... Lena zit in ene heus verwerkingsproces en moet vechten om haar leven en delirium amoris...

Ik kan je met klem zeggen.... doe handschoenen aan of je bijt je nagels kapot.