Verhaal vol hoop.

Rudy Morren heeft een eigenzinnige schrijfstijl en zoals hij zelf beschrijft niet altijd het leukste gezelschap. Maar als hij ontdekt dat hij Parkinson heeft moet hij noodgedwongen zijn levensstijl aanpassen. En hoe hij dat doet en omgaat met de ziekte dat is echt om een voorbeeld aan te nemen. De manier waarop hij nieuwe vrienden 'zoekt' zal me voor altijd bijblijven en hoe hij die vriendengroep dan samenhouden dat bracht me echt tot ontroering. Vond hem altijd een enorm goede acteur maar met dit verhaal is mijn respect voor deze man alleen maar enorm gegroeid. En alhoewel hij het verhaal verteld op een ruwe, ongezouten manier toch blijft de hoop die eruit voortkomt mij het meeste bij.