Een geestig gevoelige allegorie over jeugdige idealen en berustend ouder worden.

Een prachtig allegorisch verhaal, bol van symboliek, maar ook kwetsbaar en daardoor ontroerend.
Het leven van een ouder wordend koppel rijdt zich vast in het mulle zand van de tijd. Aan de rand van de rivier waden ze door hun herinneringen: wie waren ze, wie wilden ze zijn, wie zijn ze geworden? Met berusting, inzicht en tederheid aanvaarden ze elkaar en hoe hun leven gelopen is;

Snedig proza, gevat, grappig, doorspekt met Vancampenhoutse zegswijzen en dan soms ook weer heel poëtisch. De pen van Luc Vancampenhout is bijzonder veelzijdig en getuigt van ervaren auteurschap binnen verschillende genres.

Van mij krijgt de schrijver een staande ovatie.