Eigenwijs.

Het is niet de vraag of ik objectief ben.
Dat ben ik niet. Manon is mijn nichtje, dochter van mijn grote broer, dus ja…
En toch;
het viel mij op dat ik kon vergeten dat Manon het schreef, wat best moeilijk is met familie.
Dat ik het vergat is een heel positieve graadmeter, dat ik zacht glimlachte bij bepaalde gedeeltes ook.
En ik las het uit… nog zoiets…
Voor mijzelf is haar vermenging van realiteit met fantasierijke metaforen heel ‘logisch’.
En haar gevoel om haarzelf waar te nemen met (tedere) humor maakt het fijn om te lezen.
Zij heeft hierin een heel eigen wijze ontwikkeld.
En is daarom niet te plaatsen in een hokje.
Zo gaat dat, met eigen-wijzen.
En met draakjes natuurlijk ook :).

Fijn dat je schrijft, Manon.
Ik ben benieuwd naar je volgende boek.

Ria van Loenen.