Een beeldschone autobiografie

Het, waarschijnlijk, meest bekende boek van Sylvia Plath is The Bell Jar. Dit boek gaat over Esther Greenwood, die tijdens haar studie jaren in een depressie valt. Terwijl ze in New York is voor een baantje, kijkt ze terug op haar leven en ziet alleen maar en puinhoop. Later, als ze weer thuis is, blijft dit hetzelfde. Ze voelt zich doelloos en kan niet meer slapen. Het boek beschrijft haar val en, uiteindelijk, haar herstel.
Dit boek is gebaseerd op Plath’s eigen leven en haar eigen worsteling met depressie. De thema van het boek is overduidelijk depressies en het gevoel van nutteloosheid. Ik vind persoonlijk de schrijfstijl heel mooi. Ik vond “the fig- tree” metafoor heel mooi en mijn favoriete zin is “ The more hopeless you were, the further away they hid you.” Dit geeft een commentaar op hoe de maatschappij omgaat met deze “hopeloze” gevallen. Ik vind het ook makkelijk om me in te leven in de hoofdpersoon. Ik wou niet dat er iets mis zou gaan voor haar.
Er was wel wat verouderde taal, met niet zo aardige taal op mensen met een wat dikkere lichaam en zwarte mensen. Het is natuurlijk wel geschreven in 1963, dus her iets makkelijker om aan de tijd de schuld te vergeven. Ook vond ik het iets moeilijker om in te komen, maar het was het wel waard.
Overal een mooi en impactvol boek die ik graag opnieuw zou lezen.