Poëtisch kunstwerk

Herken je die geuren van thuis? Dat je als kind na een lange vakantie thuiskwam en weer voor het eerst de woonkamer binnenkwam? Dan wist je opeens weer hoe thuis rook. Wat ook bij thuis hoort voor mij is de geur van net gemaaid gras en ongewoelde aarde. Of thuis is de geur van de nekjes van mijn kinderen, die je zo heerlijk op kunt snuiven tijdens het kroelen of het voorlezen. Die geuren draag je met je mee, zitten opgeslagen in jou en geven je het gevoel van thuis zijn of thuiskomen.

In het boek 'Brown girl dreaming' is Jacqueline Woodson in de jaren '60 en '70 op zoek naar een thuis. Thuis is deels waar haar opa en oma zijn, maar thuis is ook New York waar zij met haar moeder woont. Jacqueline wil verhalen vertellen en die verhalen helpen haar door moeilijke momenten. Momenten van eenzaamheid, van verlies of van het niet kunnen wennen aan een plek die je thuis wilt noemen.

Jacqueline Woodson kan zó mooi sfeer omschrijven en beeldend vertellen. Als zij haar huis in North Carolina beschrijft, zie je het helemaal voor je en kun je bijna de geuren ruiken die daarbij horen.
De omschrijving van de zinderende hitte in New York die op het asfalt schroeit, voel je bijna letterlijk op je huid.

'De wandeling naar huis (...)
is stil
op het geluid na van smeltend ijs
dat snel opgeslurpt wordt,
voordat het over onze polsen
en langs onze armen
op de hete, droge straat glijdt.

Ook het opgroeien in een wereld die nog bol staat van apartheid, voel je.

'Maar hij kijkt de witte mannen in de ogen
en ziet hoe de meesten niet kunnen begrijpen dat
een gekleurde man
hun vertelt wat ze moeten doen.
Dit is nieuw. Te snel voor hen.
Het zuiden verandert.'

'Brown girl dreaming' is poëtisch en de beeldspraak is ijzersterk.

'Mijn moeder keek uit op de de grijze dag
die haar voor altijd zou veranderen
(...)
een nieuwe pijn waar ooit geen pijn was
een holte waar ze een paar minuten eerder
heel was geweest.'

Dat poëtische echter maakt het soms ook lastig om je focus bij het verhaal te houden. Soms leidt het af, is er te veel beeldspraak, zijn er te veel mooie woorden en zinnen waardoor je de lijn kwijtraakt. Het verhaal is soms ietwat fragmentarisch en dat maakt het voor jongeren die het boek lezen wellicht lastig om de aandacht bij het boek te houden. Desalniettemin is 'Brown girl dreaming' een fantastisch en indrukwekkend verhaal over een meisje dat verhalen moet vertellen en dat uiteindelijk ook doet in de vorm van dit prachtige boek.