Een fascinerend verhaal dat je niet snel vergeet

Taylor Jenkin Reid doet het weer: een fascinerend verhaal met een sterke en passievolle hoofdpersonage schrijven. Dit keer verteld Reid het verhaal van astronaut Joan die met andere aspiranten gaat werken bij NASA. Ondertussen worstelt ze met de balans tussen haar pittige maar passievolle werk en privéleven, haar band met dierbaren, de liefde en met zichzelf.

Het verhaal grijpt direct de aandacht door een mega spannend begin, maar daarna is het her en der stroef.
De vaart miste een tijd omdat Jenkins de lezer onder andere rustig kennis liet maken met Joan's leven. Maar de sprongen heen en weer in jaartallen en hierdoor ook gebeurtenissen hielpen vooral niet echt mee. Je kan hierdoor de draad sneller kwijt raken. Maar de nieuwsgierig naar waar het verhaal naar toe gaat en zal eindigen is heel groot en hierdoor blijf je verder lezen.

Joan houdt een bepaalde afstand tot de lezer. Dat ze ongrijpbaar was soms iet wat vervelend maar maakte haar ook menselijk en op een fijne manier onperfect.

Het verhaal speelt zich af in de jaren '80, maar door thema's zoals oneerlijke kansen voor vrouwen en je seksualiteit verbergen voelt het ook heel actueel. De manier hoe Jenkins dit wist te werven in een verhaal vooral zo krachtig maakt. De meeste bijpersonages waren bijna allemaal boeiend. Het waren aardig wat namen die tijd nodig om in te slijten maar hadden allemaal hun rol, kabbelende op de achtergrond. Maar degenen die veel op de voorgrond kwamen waren net als Joan ijzersterk neergezet. Zoals de twee bijpersonages, Vannessa en Frances bijvoorbeeld. Je kan niet anders dan hen in je hart sluiten. Om die reden begon het verhaal halverwege beter en beter te worden. Ook Joan stelde zich uiteindelijk meer open. Vanaf dat moment leest het boek ook een stuk aangenamer.

Verder zitten er spannende en stockerende scenes en wendingen in Jenkins' verhaal waardoor je mond wel open moét vallen en de romance is hartverwarmend. En Reid kon met mooie zinnen je laten nadenken over het leven, zoals deze:
'Omhoogkijken naar de nachtelijke hemel is deel uit maken van een lange reeks mensen door de hele menselijke geschiedenis heen die omhoogkeken naar dezelfde groep sterren. Je bent getuige naar de tijd die zich ontvouwd.'

Jenkens werkt naar een plot toe waarbij alles prachtig samen komt en het jammer is dat het verhaal eindigt. Een hoofdstuk extra was heel welkom geweest (in de positieve zin).

Dus waarom moet je dit boek lezen? Het verhaal doet sowieso wat met je naarmate je een connectie krijgt met de hoofdpersonage en bijpersonages, thema's zijn steengoed uitgewerkt, het laat je nadenken over ons bestaan en het heelal en het is prachtig geschreven. Een fascinerend verhaal dat je niet vergeet!