Boos zijn mag (niet)

Zoals zussen zijn beschrijft de levens van vijf gewone vrouwen in de 20e eeuw, vanaf het moment dat in 1935 hun moeder plotseling overlijdt. De zussen zijn dan tussen de 24 en 11 jaar oud, en het warme gezin verandert voor alle zussen in een emotioneel onherbergzaam landschap, waarin onvrede, onbegrepenheid, boosheid en uiteindelijk woede – vooral onderling – de overhand krijgen. Die levens raken ‘verkreukeld’, elk op hun eigen manier. Loes Hegger weet dit met veel empathie, maar ook met humor en lichtheid te beschrijven. Ik kon met elk van de zussen en hun gevoelens van harte meeleven en meevoelen.
Maar het boek zet ook aan het denken: over de eigen moeders, tantes, oma’s die weinig zeggenschap over hun eigen leven hadden en ook nooit boos of ontevreden met hun leven mochten zijn. Die dat op hun eigen – soms verwrongen – manier uitten. En die het ‘verbod op woede’ ook weer – deels – doorgaven aan hun dochters. Gelukkig groeiden en groeien volgende generaties vrouwen op met meer ruimte voor het ervaren en uiten van (negatieve) emoties, en meer mogelijkheden om hun leven zelf vorm te geven.
Ik heb het boek met zeer veel plezier en vaak ook ontroering gelezen. En ik gun het alle dochters en zussen om dit boek te lezen!