Preken onvermijdelijk

Klimaatfictie, ik had er nog nooit van gehoord. Nu is het zo dat ik een behoorlijke kop in het zand heb wat veranderingen betreft omdat ze mij bovengemiddeld angstig maken.
Toch is er geen ontkomen aan, dus ik ging meedoen met de leesclub over Zelfs als alles eindigt.

De omvang van het boek deed het ergste vermoeden: een dikke pil. Ik hoopte dat het geen lange preek zou worden, iets waar het onderwerp zich goed voor leent.

Met het preken als onvermijdelijk ingrediënt heeft Liljestrand een boek geschreven dat voor de beginnende Klifi-lezer toch als zoete koek naar binnen gaat. Bij mij althans wel; de schrijfstijl is vlot en zonder veel aan de verbeelding over te laten.
In 4 delen met 4 hoofdpersonen worden emotionele situaties soms bot neergezet, her en der mist een nuance maar ik denk dat in een stressvolle situatie deze sowieso verdwijnt.
Dat vond ik goed aan het boek; geen tijd om te lang na te denken want de volgende ellende biedt zich alweer aan.
Daardoor is er ook sprake van enige oppervlakkigheid en dat is mijn punt van kritiek: het eerste stuk met Didrik, had voor mij wel de rest van het boek mogen duren. Het aanvoeren van wisselende vertellers, waarvan pas later de identiteit duidelijk wordt, heeft voor mij niet veel toegevoegde waarde gehad. De perfecte gedachtengangen en oneliners heeft Liljestrand niet weten te vermijden maar zijn gelukkig niet overdadig aanwezig.

Ik ben door dit boek geïnteresseerd geraakt in het thema klimaatveranderingen, omdat dit boek voldoende stof tot nadenken geeft zonder heel zwaar op de hand te worden.
Geen college, maar een oproep om na te denken over je eigen motieven, en dat is misschien wel de boodschap van het boek: het meest bang te zijn voor de mensheid en jezelf in het bijzonder.