Niet mijn ding

Nou, dit boek… ik weet niet precies wat het wil zijn, maar wat het in elk geval níet is, is een goede roman. De titel slaat eigenlijk nergens op; salamanders komen amper terug en het voelt meer alsof er iets bedacht moest worden dat “poëtisch” klinkt maar eigenlijk gewoon rammelt.

Het verhaal leest echt rot weg. Zinnen lopen krom, gedachten gaan alle kanten op en je moet soms drie keer opnieuw beginnen omdat je vergeet waar het nou eigenlijk over ging. Een soort verzameld dagboek dat niet goed gekozen is en waar je als lezer niet om gevraagd hebt. De hoofdpersoon, Mira, dwaalt rond door de Balkan maar het voelt nooit alsof je ergens aankomt. Het is vooral veel mijmeringen, veel voelen, nog meer voelen en dan weer voelen. Op een gegeven moment ben je het gewoon zat.

De diepgang die het boek probeert te doen alsof het heeft… tja, die is er niet echt. Het is vooral een hoop losse flodders over “gevoelens” zonder dat er een duidelijke lijn in zit. Alsof de schrijfster haar notities uit verschillende periodes bij elkaar heeft gesmeten en dacht: ja hoor, roman.

Al met al: rommelig, te langdradig, weinig verhaal, veel zweverigheid. Ik wou dat salamanders het boek hadden opgegeten voordat ik het las.