Wat een emoties.

Ada heeft een klompvoet en wordt daarom verborgen gehouden door haar moeder in een krap flatje in Londen. Als de oorlog uitbreekt en ze met haar broertje wordt geëvacueerd, komt ze op een plek terecht waar ze voor het eerst ervaart dat volwassenen ook lief kunnen zijn. De gedachten van Ada passen heel mooi bij een kind met hechtingsproblematiek. Het constante wantrouwen naar volwassenen en steeds rekening moeten houden met verlies en teleurstelling. Ze komt erachter dat ze bij paarden zichzelf kan zijn, dat ze ondanks haar klompvoet toch nog heel goed in het leven kan staan en het ergste: dat als haar moeder direct na haar geboorte haar klompvoet meteen had laten behandelen, dat ze dan als een gewoon kind door het leven had kunnen gaan. Dit boek gaat over liefde en het kunnen ontvangen hiervan, over tegenslag en doorzettingsvermogen, over de wil om een zinvol leven te leiden. Dit alles tegen de achtergrond van het eerste jaar van de tweede wereld oorlog in Engeland. Om na dit boek in dezelfde sfeer te blijven: Ons kasteel aan zee van Lucy Strange, speelt zich af in exact dezelfde periode en ook aan de kust van Kent. Erg leuk om na elkaar te lezen.