Luna Wielandt over Horen, zien, zwijgen

Een gekke psychopaat dreigt op vrije voeten te komen, en het lijkt niemand iets te schelen. Een spannend verhaal over wraak, wroeging en macht. Drie woorden om de nieuwe Mary Higgins Clarck ‘Horen, zien, zwijgen’ te omschrijven.
Het boek bevat heel wat maatschappijkritiek. Enerzijds is er de kritiek tegenover de gewone mens die een kant kiest in iets waar hij niets van afweet en zijn conclusies dan maar trekt uit hetgene dat logisch lijkt. Voor de dorpsbewoners ziet Rob Westerfield er als lid van een invloedrijke, machtige familie uit als de perfecte man die onterecht veroordeeld is, ze gaan dan ook volledig mee in zijn verhaal. Ze hangen aan zijn lippen en geloven dan ook alles wat hij zegt.
Ook het ‘scapegoat’-effect van onze maatschappij wordt vanuit een nuchter perspectief bekeken. het feit dat Paulie Stroebel, een laagbegaafde man die rond de tijd van Andrea’s moord verliefd op haar was, direct als zondebok naar voren wordt geschoven, zonder dat hij een eerlijke kans krijgt om zich te verdedigen tegen deze uitspraken. Het is in onze maatschappij immers ingebakken dat mensen die iets minder intelligent, iets minder sociaal, zo gewoon net een tikkeltje anders dan de rest zijn, er uit komen als de grote boosdoeners. Mensen hoeven de echte waarheid niet, als het maar sappig of voor de hand liggend is, is iedereen blij. Bijna iedereen.
Horen, zien, zwijgen is het vijfentwintigste boek in het oeuvre van Mary Higgings Clarck, ook wel bekend als ‘de koningin van de spanning’, een naam die ze absoluut verdient. Het hoofdpersonage maakt iets verschrikkelijks mee, en omdat de politie niets onderneemt, onderneemt ze zelf iets en belandt ze in een spannend verhaal dat je meeneemt vanaf het begin. Met plotselinge plotwendingen en verrassende ontdekkingen kom je met elke bladzijde iets dichter bij de waarheid. Als je een fervente Mary Higgings Clarck fan bent, zal dit boek je misschien wel ontgoochelen. Het is niet zo sterk als bijvoorbeeld ‘de stiefvader’ of ‘vaders mooiste’, die hebben allebei een complexere verhaallijn die ook bestaat uit meerdere perspectieven van de verschillende ik-vertellers. Niet haar beste boek dus, maar toch nog steeds de moeite waard om te lezen.
Het is een realistisch boek zonder sci-fi elementen, een thriller die haar genre eer aan doet. Horen, zien, zwijgen is het perfecte boek om onder een palmboom op een parelwit strand te lezen. Het leest vlot en neemt je mee vanaf het eerste moment. Een echte aanrader voor de ware thrillerfan.