Nazinderen

MotMot, door Bram Slembrouck geschreven, is een verhaal van 4 vrienden. Een verhaal van afsluiten en van onzekerheden. Een debuutverhaal dat sterk wordt neergezet. Een verhaal dat je vlug doorleest maar dat lang blijft nazinderen.

4 vrienden zetten samen een suikerrietplantage op, waarvoor ze een deel woud moeten platbranden, wat een conflict veroorzaakt met de Indianen die er vlakbij wonen. Eens het suikerriet volgroeit gaan ze samenwerken met een malafide rumhandelaar. 

Het verhaal is mooi opgebouwd, je loopt met de 4 vrienden mee, je bent hun 5e wiel. 

De personages zijn goed uitgewerkt, hun emoties en gevoelens raken de lezer, maar ook van de randfiguren, de Indianen, leren we veel.

De schrijver kent Zuid-Amerika dan ook goed doordat hij er vaak ging reizen. Zijn kennis gebruikt hij om ons plaatselijke gewoontes en gebruiken uit te leggen. Enkel de cover, een vogeltekening die een MotMot voorstelt, kon ik eerst niet plaatsen maar later wel als het verhaal vordert.
De problemen waar de vrienden mee te kampen hebben, de omgeving die je zo voor je ziet door de prachtige beschrijvingen,  de manier waarop de Indianen leven en wijsheid orakelen, het uitvoeren van gedachte zonder nadenken/doordenken maar met grote gevolgen, maakt er een groots verhaal van. 

Het blijft nazinderen, in je hoofd. 
De schrijver maakte er een indrukwekkend verhaal.

Smaakt naar meer.

4 sterren waard.