Slordig geschreven, oppervlakkig en moeilijk serieus te nemen

Op het werk vroeg ik onlangs om een boekentip. Tussen de enthousiaste aanbevelingen door werd ook de naam van Jet Nijland genoemd, niet bepaald met lof, maar juist als voorbeeld van wat ik beter kon laten liggen. Juist daarom besloot ik het boek toch een kans te geven. Soms zijn negatieve oordelen immers overtrokken. In dit geval bleken ze eerder nog mild.

Vanaf de eerste hoofdstukken valt de gebrekkige schrijfstijl op. Zinnen lopen stroef, missen ritme en voelen regelmatig onnatuurlijk aan. Wat vooral stoort, is het gebrek aan stilistische samenhang: het geheel oogt onafgewerkt, alsof het manuscript onvoldoende redactionele aandacht heeft gekregen. Daarbij komt dat de tekst op veel plaatsen ontsierd wordt door taal- en stijlfouten zodanig frequent dat ze de leeservaring voortdurend onderbreken en afleiden van het verhaal.

Inhoudelijk overtuigt het boek evenmin. De personages blijven oppervlakkig en ontwikkelen zich nauwelijks, waardoor betrokkenheid uitblijft. Hun handelingen en emoties voelen geregeld ongeloofwaardig, alsof ze niet voortkomen uit echte ervaringen of een diepgaand inlevingsvermogen. Dat gebrek aan psychologische diepgang maakt het lastig om het verhaal serieus te nemen.

Halverwege werd het steeds moeilijker om gemotiveerd door te lezen. Wat begon als nieuwsgierigheid, sloeg om in ergernis. Alles bij elkaar opgeteld, de matige stijl, de vele fouten en de inhoudelijke leegte, maakt dit het zeldzame geval van een boek dat niet alleen teleurstelt, maar ook de indruk wekt dat het simpelweg niet af had mogen zijn.

Een gemiste kans, en eerlijk gezegd zonde van de tijd.