Slowfood om te laten sudderen in je brein

De uit Athene afkomstige ondernemer Stefanos Xenakis is een ware grootheid in Griekenland. Zijn filmpjes op social media zijn veel bekeken en zijn boek werd een ware bestseller in Griekenland. 
Nu mogen we ook in Nederland kennis maken met dit boek.

Zo'n 10 jaar terug begon Stefanos aan een dankbaarheidsdagboek. Hij schreef steeds kleine, losse stukjes. In het begin was dat moeizaam, maar langzaam zag hij steeds meer schoonheid. Hij begon steeds meer te schrijven, zijn schrift ging overal met hem mee. Hij noemde het niet langer een dagboek, maar een wonderenschrift. Hij begon de mooie dingen die hij had opgeschreven te delen met anderen en zag prachtige dingen gebeuren. Dit wonder wilde hij meer en meer delen en zo werd zijn wonderenschrift een boek, dit boek. Stefanos hoopte dat minstens één iemand de schoonheid zou voelen. Met een bestseller en vertalingen in allerlei talen, geloof ik dat dat wel gelukt is.

Ik moet heel eerlijk bekennen dat ik wel even aan dit boek moest wennen. Ik vond het niet direct goed. Ik vond het hier en daar zelfs verre van goed.
Ik had grote moeite met de chaotische, associatieve manier van schrijven. De schrijver maakt soms gedachtensprongen die ik niet kon volgen. Zo begint hij een verhaal over een brandend lampje op je auto dashboard en haalt hier een wijze les uit over je tijd niet verdoen door in een dodelijke comfortzone te blijven hangen.
Soms verliest de schrijver zich in de boodschap, die hij door het verhaal wil meegeven en stopt daarmee het verhaal zelf vrij abrupt. Xenakis had op sommige stukken zijn eigen advies mogen volgen: less is more. Er had hier en daar nog wel wat geschrapt mogen worden in de tekst. 
Elk kort stukje bevat wel een wijsheid of ook wel meerdere. Als je al die wijsheden achter elkaar tot je neemt, wordt het een overdaad en gaan ze voelen als clichés. De wijsheden verliezen dan hun kracht. 
Dit boek voelde in het begin als een soort associatief gedachtenspoor waarin de lezer de schrijver kwijt raakt of misschien raakt de schrijver de lezer kwijt. 

Dit boek is zeker geen roman, die je in een keer leest. Zo begon ik echter wel aan dit boek, ik las een kwart boek achter elkaar. 
Na een heel stuk gelezen te hebben, legde ik het boek weg. Met tegenzin raapte ik het wat later weer op en las nog eens één stukje. Toen ik het boek voor de tweede keer weggelegd had, merkte ik dat ik over de tekst begon na te denken. De tekst begon te leven en riep bij mij allerlei gedachtes op.
Vanaf dat moment las ik steeds maar één, hooguit twee stukjes. Die ik vervolgens even liet bezinken. Het was voor mij echt een andere manier van lezen. Door de associërende manier van schrijven brengt het wat in beweging. Het wordt een soort mediteren met woorden. Ik merkte dat ik het boek zo veel intenser kon ervaren. Er waren stukjes uit de tekst die me raakten, hielpen, nieuwe inzichten gaven. Ik begon de schoonheid in de teksten te zien, de pareltjes en de wijsheid. De kleine dingen die mij aan het denken zetten en die me veranderden.

Voor de juiste lezer kan dit een prachtig boek zijn om gedoseerd tot je te nemen. Dit boek is geen fastfood maar slowfood, dat je moet laten sudderen in je brein. Laat de woorden even rond zingen en dansen in je hoofd. Proef het, voel het, beleef het.  
Geef met dit simpele geschenk jezelf of een ander het grootste geschenk.
Ga het nieuwe jaar in met Het simpelste geschenk.