Lezersrecensie
De vergelijking van Jan Siebelink met Baudelaire is treffend!
Jan Siebelink schreef over deze bundel: ‘Deze bijna-gedichten deden mij aan de poème en prose van Baudelaire denken. Er zit iets onverbiddelijks in de beelden… er gaat literaire kracht van uit. Jacqueline, je kunt schrijven. Je hebt me geraakt.’
Hij had niets te veel gezegd. In 99 woorden is geen verzameling aardige miniatuurtjes, geen therapeutisch dagboek in vermomming, maar literatuur met een grote L: geconcentreerd, muzikaal, genadeloos helder en tegelijk troostend. Van Meerten weet het onzegbare niet uit te leggen, maar te laten gebeuren in beelden die blijven nagalmen. Elk fragment is een kleine kamer waarin stilte, liefde, verlies en leven samenkomen.
Neem het fragment 'De rivier zonder oevers', waarin op de achtergrond I Follow Rivers klinkt en een zoon zegt: ‘Je houdt van dit nummer, toch?’ en even later: ‘Ja, liefje, het is gewoon zo mooi en ik moest aan papa denken.’ De eenvoud van die zinnen is misleidend. In: ‘Hij zei niets want papa was overal, behalve in de auto. De rivier stroomde verder,’ zit een hele kosmos van afwezigheid en aanwezigheid, van rouw die geen vorm meer heeft en daarom alles wordt.
Dit is geen rouwliteratuur in de beperkte, thematische zin van het woord. Dit is literatuur die rouw als bestaansvorm toont, zoals grote schrijvers dat doen: zonder sentiment of uitleg, maar met beelden die zich in je vastzetten als een lied dat je even niet kwijtraakt.
Wat deze bundel zo bijzonder maakt, is de combinatie van soberheid en diepte. In minder dan honderd woorden opent Van Meerten werelden, precies zoals Siebelink het zag: onverbiddelijk, absoluut, raak. Elk stukje is een druppel, samen vormen ze een rivier, soms woest, soms bijna stilstaand en waarin de lezer zichzelf herkent. In 99 woorden bewijst dat ware literatuur niet om omvang draait, maar om zeggingskracht. Dit boek is groot in bescheidenheid, maar wat het zegt, blijft.
Hij had niets te veel gezegd. In 99 woorden is geen verzameling aardige miniatuurtjes, geen therapeutisch dagboek in vermomming, maar literatuur met een grote L: geconcentreerd, muzikaal, genadeloos helder en tegelijk troostend. Van Meerten weet het onzegbare niet uit te leggen, maar te laten gebeuren in beelden die blijven nagalmen. Elk fragment is een kleine kamer waarin stilte, liefde, verlies en leven samenkomen.
Neem het fragment 'De rivier zonder oevers', waarin op de achtergrond I Follow Rivers klinkt en een zoon zegt: ‘Je houdt van dit nummer, toch?’ en even later: ‘Ja, liefje, het is gewoon zo mooi en ik moest aan papa denken.’ De eenvoud van die zinnen is misleidend. In: ‘Hij zei niets want papa was overal, behalve in de auto. De rivier stroomde verder,’ zit een hele kosmos van afwezigheid en aanwezigheid, van rouw die geen vorm meer heeft en daarom alles wordt.
Dit is geen rouwliteratuur in de beperkte, thematische zin van het woord. Dit is literatuur die rouw als bestaansvorm toont, zoals grote schrijvers dat doen: zonder sentiment of uitleg, maar met beelden die zich in je vastzetten als een lied dat je even niet kwijtraakt.
Wat deze bundel zo bijzonder maakt, is de combinatie van soberheid en diepte. In minder dan honderd woorden opent Van Meerten werelden, precies zoals Siebelink het zag: onverbiddelijk, absoluut, raak. Elk stukje is een druppel, samen vormen ze een rivier, soms woest, soms bijna stilstaand en waarin de lezer zichzelf herkent. In 99 woorden bewijst dat ware literatuur niet om omvang draait, maar om zeggingskracht. Dit boek is groot in bescheidenheid, maar wat het zegt, blijft.
1
1
Reageer op deze recensie
