It's better to build a world than to save it.

(Geen spoilers)
Draken zijn altijd goed in fantasy. Om erbij te hebben, bedoel ik, want dat er ook slechte draken zijn, bewijst dit fantasyverhaal van formaat.
Fijn om weer eens een boek te lezen dat niet meteen een trilogie hoeft te zijn. Het is een afgerond verhaal, ook al is er hierna een prequel geschreven, en kan ik me ook een vervolg of spin-off voorstellen. Meerdere zelfs.

De schrijfster zelf geeft aan dat beide boeken op zich staan. Heb je geen probleem met wat voorkennis, dan kun je Priory of the Orange Tree als eerste lezen, het is wat toegankelijker, zegt ze; de prequel heeft meer politiek en is wat complexer.

Niet dat er geen politieke verwikkelingen in dit verhaal zitten - dat is gelukkig wel zo, al had het voor mij best meer de diepte in mogen gaan, en dat geldt eigenlijk voor alles: personages, achtergrond, side quests en zelfs de hoofdlijn: er had meer mogen zijn.
Dat is kritiek, maar ook weer niet: Shannon bouwt groot - ze tovert in 1 boek een enorm rijke wereld en vele rijke karakters tevoorschijn waar je meer over wil weten. Dat schept verplichtingen: in het hele boek bouwt Shannon haar wereld uit, verdiept ze achtergronden, legt ze verbanden, suggereert ze een rijke historie en achtergrond voor haar land én haar personages, die ze hartverwarmende of op zijn minst intrigerende karaktereigenschappen geeft. En tenslotte moeten er ook nog avonturen beleefd worden. Dat is veel, misschien teveel voor 1 boek, en het gevoel is dat je je achteraf een beetje tekort gedaan kunt voelen: je had het hele levensverhaal van Ead willen weten. En van Tané, Van Sabran en zelfs van Niclays, Kalyba en anderen. Die ruimte is er niet in dit boek. Een serie spin-offs misschien? Een boek met legendes?

De verhaallijn zelf loopt wel, maar is eigenlijk minder interessant of spannend dan (het leven van) de karakters. Er wordt vanuit het oogpunt van meerdere personages geschreven, en je krijgt dus de beweegredenen van meerdere personen te zien (ook de slechte). Heel fijn, dat maakt het geheel wat genuanceerder - al steekt de Big Bad hier wat karton-achtig tegen af. Maar het verloop van de verhaallijn zelf is soms wat geforceerd en al te toevallig, en dat is jammer. Oké, het is fantasy, maar toch.

Wat ik eigenlijk wil zeggen: de levens van deze karakters zijn op zichzelf interessant genoeg - ze hebben geen overkoepelend verhaal nódig, en het moeten redden van de wereld (gaap, cliché) leidt eigenlijk wat af.
Die verhaallijn is op zich goed te volgen, maar hoe meer er gebeurt (vanaf hoofdstuk 29) en hoe complexer de actie wordt, hoe vaker ik het gevoel krijg dat er kunstgrepen worden toegepast om het verhaal en de karakters in de richting te buigen die de plot nodig heeft. Geen enorm grote kunstgrepen, maar toch - een onkarakteristieke actie hier, een wel erg wenselijke toevalligheid daar.. dat is geen ramp, maar maakt wel dat wat ik oorspronkelijk als 4 sterren wilde waarderen, naar 3 sterren gaat. Nog steeds een fijn boek om te lezen en een aanrader. En ik ga de andere boeken zeker lezen.