When women were dragons

‘When women were dragons’, door Kelly Barnhill, gaat over Alexandra’s visie op de Mass Dragonings, het veranderen van onderdrukte vrouwen en meisjes in draken, en hoe zij daar vanaf een jonge leeftijd mee omgaat.
Van haar omgeving leert ze te zwijgen over de Mass Dragonings en haar mening over deze periode (en ander zaken) voor zich te houden.

In het boek word dus de situatie rondom de Mass Dragoning beschreven in Wisconsin, em later ook inandere plaatsen, en hoe Alex dat beleeft. Zelf had ik een heel andere keuze gemaakt. Waarom heeft de schrijver er voor gekozen om het verhaal niet te schrijven vanuit een draak die leeft in de ruimte en de bergen en de oceanen, zoals heel kort beschreven in het boek? Ik had het heel interessant gevonden om te lezen over deze wereld en hoe de draken met elkaar samenleven.
Het concept van vrouwen die veranderen in draken om uit de onderdrukte positie van een (huis)vrouw uit de jaren 50 te ontsnappen vind ik namelijk wel heel goed. Het oogpunt van Alex vind ik dus te saai en eenzijdig.

In de eerste helft van het boek, voordat er meer Mass Dragonings kwamen, waren de draken ‘realistisch’ beschreven. Ze waren in dat deel van het boek afstandelijk, daar zie je soms een glimp van maar je kunt geen contact maken met de draken. Dat is precies hoe ik mij een draak inbeeld; schuw en onbereikbaar. In de tweede helft van het boek gaf de auteur dit een draai van 180 graden. Ineens stonden er draken met ovenwanten en een schort in de keuken. Het leek net alsof ze recht uit een prentenboek kwamen. Voor mij verpestte dit het idee van de draken.

Het beste van dit boek vond ik de beschrijving van seksimse in de jaren 50 en 60 en de manier waarop personages als Alex, de bibliothecaresse en de moeder van Alex hier mee omgaan en door hun mening dingen veranderen aan het leven van Alex.
Er gebeuren een paar heel ingrijpende en verdrietige dingen in het boek, die seksisme in die tijd benadrukken, wat ik heel mooi beschreven vond.

Voor de rest heeft de auteur alles heel mooi beschreven en de auteur is erin geslaagd om alles goed over te laten komen. Ik kon me alles goed inbeelden.
De schrijfstijl is prima, het is vlot genoeg geschreven. Een minpunt is wel dat het met weinig emotie vanuit Alex is geschreven. Soms zitten er lange stukken in zonder gesprekken. In gesprekken zijn wel de emoties en het gevoel van Alex te merken.
Ik vind de personages goed uitgewerkt en er zit voldoende variatie in de personages, je leert de allemaal goed kennen.

Het boek werpt een licht op seksime in een andere tijd dan nu en als lezer kan je alles wat wordt beschreven goed inbeelden. Ik vind het een minder boek doordat het boek geschreven is vanuit Alex, een onrealistische beschrijving van de draken bevat, er weinig emotie in de beschrijvende stukken zit en dat het boek een gebrek aan spanning heeft, wat ik wel in een fantasy Young Adult boek waardeer.