Fijn geschreven.

Het boek begint met de geboortedag van Tahima en beschrijft het leven daar. Vervolgens wordt beschreven waar Peter die dag mee bezig was. Zo gaat het een aantal hoofdstukken door. Dan een bladzijde met een zwart randje, waaruit duidelijk wordt dat Peter is neergeschoten.

Omdat ik de documentaire gezien heb, kwam veel me bekend voor. Tahmina heeft een fijne schrijfstijl, als ik het verhaal al niet kende had ik het geboeider gelezen.

Ik vraag me wel af of ik het boek ook gelezen zou hebben, als Peter niet vermoord zou zijn en zij beiden het boek zouden hebben geschreven zoals de bedoeling was. Dat denk ik niet.

Door de documentaire en het boek hebben we wel kunnen zien en lezen, hoe Peter als mens was. Dat wisten maar een paar dierbaren.

Daarom zullen we ook nooit weten hoe Peter het gevonden zou hebben dat dit boek door Tahmina is geschreven.

Misschien is hij wel ongelooflijk trots op haar!