Irritant en zielig

Ik begon aan dit boek met zowel nieuwsgierigheid als lichte tegenzin. Het eerste omdat ik erg benieuwd ben naar wat maakt dat iemand schijnstudent wordt. Het tweede omdat ik bang was dat het een boek in de categorie “ik heb iets meegemaakt en dat grijp ik nu aan om een boek te schrijven omdat ik dat altijd al graag wilde maar niet had om over te schrijven”. Dat bleek gelukkig niet waar.

Het boek leest vlug weg. De schrijver is radicaal eerlijk en nietsontziend ten aanzien van zichzelf. Af en toe wilde ik terug in de tijd om hem afwisselend een knuffel en een klap voor zijn kop te geven.
Het eerste deel (voorafgaand aan zijn schijnstudentschap) had wat mij betreft wat bondiger gemogen. Het deel ná de leugen mocht nog wel wat extra uitgewerkt worden. Hoe gaat hij nu om met zijn verleden? Wat heeft het gedaan voor zijn relatie met bepaalde personen? Wat merkt hij nu nog van zijn oude patronen?

Ik vind het aardig dat hij
wetenschappelijke theorieën verwerkt in zijn eigen verhaal. Het was nog aardiger geweest als hij bij die specifieke stukken een korte bronvermelding had toegevoegd, voor de nieuwsgierige lezer die daar meer over wil weten.