Geboeid tot het einde

‘Als iets wat je nog weet een herinnering is, hoe noem je dan iets wat je vergeet?’

Recensie ‘’ Een Leven Zo Ver’’ van M.L. Stedman

West- Australië, de jaren 50. Familie McBride runt een schapenfarm in de outback. Vechtend tegen de wetten van de natuur, dromen ze van een toekomst. Maar door één moment van onoplettendheid staan de levens van de McBrides volledig op hun kop.

Alleen Matt overleefd het incident en de familie verliest vader Phil en oudste zoon Warren. Matt keert met hersenletsel en geheugenverlies terug naar zijn moeder en zus. Hier begint een leven vol worsteling en een opeenstapeling aan ellende. Weet Matt en zijn familie hier weer boven op te komen? Het is een worteling tussen liefde en plicht, opofferingen en verlangen naar geluk.

M.L. Stedman, zelf Australische, weet op een beeldende manier van schrijven je mee te nemen in het harde leven van de outback, brengt diverse maatschappelijke issues naar voren en beschrijft een interessant stuk geschiedenis van het land. In de eerste hoofdstukken leer je de personages één voor één kennen, wat soms wat verwarrend is. Maar mij heeft het boek me vanaf hoofdstuk 1 aangegrepen en liet het me niet meer los.

De worstelingen, emoties en geheimen houden je geboeid tot het eind. Zal de waarheid boven water komen in de kleine gemeenschap van bewoners die in het verhaal voorbijkomen? Zal iedereen zijn/haar geluk vinden?

Ik geef dit boek ⭐️⭐️⭐️⭐️, een echte aanrader!