Verdwaald in het bos

".....ja, het is alsof alles zonder betekenis is, en betekenis, ja, de betekenis lijkt niet meer te bestaan, want alles is er als het ware gewoon, alles is betekenis,..."

Dit was mijn eerste boek van Jon Fosse, en de schrijfstijl met de eindeloze zinnen, veel komma's, geen enkele alinea of aparte hoofdstukken, daar moest ik aan wennen, maar, het trok me al snel naar binnen en alhoewel het maar een dun boekje is, heeft het me diep geraakt. Het moet de schrijfstijl geweest zijn, die je als het ware midden in het hoofd van de hoofdpersoon brengt, en je de eenzaamheid en de verwarring, en de leegte en het mysterie van het leven en de dood van dichtbij laat meemaken, echt laat voelen. En je achterlaat met een verdwaasd gevoel, met het besef dat je jezelf in precies hetzelfde mysterie bevindt.