De Engelse vriend

Soms is het wijs om ook eens een boek te lezen wat niet meteen je voorkeur heeft. Om je wereld te verbreden. Om een beetje uit je bubbel te komen. Om misschien je vooringenomenheid weg te nemen. Soms lukt dat, soms niet. Met dit boek: - moeder dochter minnares- gebeurde dat deels. Samengevoegde autobiografische columns waarbij de samenhang een beetje kunstmatig is en eigenlijk alleen door de titel van het boek gecreëerd wordt. En waarbij vooral in het begin van het boek de toon van niet de erkenning krijgen als echte schrijver en dat niet erg vinden toch een beetje ongeloofwaardig overkomt. Maar het boek leest verder soepel en bij het laatste hoofdstuk over de Engelse vriend weet de schrijfster de aandacht te pakken, ze schrijft nu op een manier dat je denkt ik wil weten hoe het afloopt. Dus toch maar helemaal uitlezen dit boek.
En de schrijfster? Misschien kan ze de Engelse vriend overhalen om het héle verhaal van hem te mogen opschrijven, waardoor hij misschien geholpen wordt en zij een breder en ander publiek kan trekken.