“Infuus – Robin Cook” – Te veel roman, te weinig spanning

Ondanks de spannende omschrijving van dit boek was dit net datgene dat miste. 'Infuus' was teleurstellend en op bepaalde momenten moeilijk uit te lezen. De verhaallijn was interessant, maar werd op de verkeerde momenten goed aangepakt.

Robin Cook is een Amerikaanse dokter en thrillerauteur die erom bekend staat de medische thriller geïntroduceerd te hebben met zijn tweede boek 'Coma' in 1977. Hij schrijft over medische gevallen en onderwerpen die van invloed zijn op de volksgezondheid, wat actueel kan blijven. 'Infuus', het originele 'Godplayer', is Cooks zesde boek uit zijn totale aantal van 38 gepubliceerde werken.
De twee belangrijkste personages zijn het gehuwde koppel Thomas en Cassandra “Cassi” Kingsley, beter bekend als Dr. Kingsley en Dr. Cassidy. Ze werken beide in het Boston Memorial Hospital in Engeland, waar meerdere van Cooks verhalen zich afspelen. Thomas werkt als hartchirurg op de afdeling Chirurgie en heeft door zijn talenten het chirurgisch team van Boston Memorial op de kaart gezet. Cassi was oorspronkelijk patholoog-anatoom, maar is naar aanleiding van visuele problemen door haar diabetes overgestapt naar de afdeling Psychiatrie. In de eerste paar hoofdstukken worden al veel andere personages vernoemd, waaronder: Joan Widiker, Cassi’s collega op de afdeling Psychiatrie; Robert Seibert, een studievriend van Cassi op de afdeling Pathologie; George Sherman, hartchirurg en Thomas’ collega; Norman Ballantine, hoofd van de afdeling Chirurgie. Deze vier personages hebben, buiten Thomas en Cassi, een belangrijke rol in het verhaal, al is dat in het begin onduidelijk door het grote aantal personages die vernoemd worden en later amper aan bod komen. Robert Seibert merkte bij autopsies dat de doodsoorzaken van bepaalde patiënten onverklaarbaar waren, wat hij in het vorige ziekenhuis waar hij werkte al eerder had meegemaakt. Daarom startte hij samen met Cassi, die toen nog bij hem op de afdeling Pathologie werkte, het onderzoek ‘PDNC’: Plotselinge Dood Na Chirurgie. Robert ontdekt dat deze onverklaarbare sterfgevallen voorkomen bij herstellende patiënten van open-hart-operaties, maar het is moeilijk te achterhalen wat er werkelijk aan de hand is. Wanneer hij zijn onderzoek presenteert op een grote vergadering over doodsoorzaken, beschuldigen de artsen hem ervan te denken dat hun werk gebrekkig is, wat een negatief effect kan hebben op de reputatie van Boston Memorial. Vooral Thomas, die gelooft dat hij degene is die het hele systeem voor open-hart-operaties heeft opgezet, ziet dit als extra moeilijkheid dat er op zijn werk is bijgekomen. Dr. Ballantine heeft hem namelijk gevraagd bij de vaste staf te komen werken i.p.v. op zijn privé-praktijk, zodat hij later tot hoofd van de afdeling kan worden benoemd. Dit ziet hij echter niet zitten, omdat er dan operatietijd van hem wordt afgenomen. Zijn passie voor opereren kan eerder beschouwd worden als een obsessie, omdat hij er een kick uit krijgt dat hij iemands leven letterlijk in handen heeft. Door de stress begint hij meerdere malen per dag drugs te gebruiken en het af te reageren op zijn vrouw Cassi en zijn moeder, die boven hun garage woont. Eveneens ondersteunt hij Cassi niet als het aankomt op haar suikerziekte, waarvoor ze een oogoperatie zou moeten ondergaan. Elke keer als er hem iets dwars zit, steekt hij het op haar of op andere mensen. Cassi is compleet het tegenovergestelde van hem en denkt dus ook vaak te snel dat iets haar schuld is, waarna ze emotionele steun zoekt bij haar collega Joan. Cassi en Robert moeten beide een operatie ondergaan, maar zijn bang slachtoffer te worden en als een van de dode patiënten van hun PDNC-onderzoek te eindigen.
De thematiek in dit boek is het voor God spelen van chirurgen, wat de originele titel verduidelijkt, oftewel het feit dat zij de touwtjes van mensenlevens in handen hebben. De titel van de Nederlandse vertaling wordt pas duidelijk later in het boek, maar het “voor God spelen” is meerdere keren vermeld. Het gevoel van leegte- na iets dat je graag doet te lang te doen, wat voorkwam bij verschillende personages- kwam ook bij me op, maar speelde een minder belangrijke rol. Door de medische termen kunnen bepaalde zinnen moeilijk zijn, maar voor de meeste woorden wordt een synoniem gegeven, waardoor de betekenis duidelijk wordt. Het vertelperspectief is auctoriaal: de lezer kan meekijken vanuit het perspectief van de personages waar de auteur voor kiest en kent dus niet enkel de gevoelens van Thomas en Cassi, maar ook bijvoorbeeld van een patiënt die tot Roberts PDNC-onderzoek behoort: hier was er wél spanning. De hoofdstukken verschillen in lengte maar zijn doorgaans lang, soms wel dertig pagina’s. Er is een zeer lange opbouw en alle spannende delen zitten in de laatste paar kortere hoofdstukken, het is pas een pageturner als het boek eigenlijk al bijna uit is. Het ‘mysterie’ wordt pas in de laatste vier pagina’s van het laatste hoofdstuk onthuld en de opbouw is niet aangrijpend genoeg om hier een groot schokkend moment van te kunnen maken: het was voorspelbaar. Het gedrag van Cassi en Thomas is zenuwslopend, wat op zich bij hun personages past, maar het lijkt te veel op een roman over hun mislukt huwelijk dan waar het boek beweert over te gaan.

'Infuus' voldoet niet aan de verwachtingen die ik had, zeker van de auteur die medische thrillers geïntroduceerd heeft en ik weet niet of ik andere boeken van hem zal lezen. 'Coma' is misschien het proberen waard, maar als ze dezelfde opbouw heeft als Infuus, betwijfel ik hieraan.