Het eeuwige gedicht

Het eeuwige gedicht

Keuzestress en verrotte vijgen, dromen en depressie. Sylvia Plath brengt deze samen in het prachtige boek ‘De glazen stolp’. Het boek portretteert het leven van een jonge vrouw dat opzoek is naar haar plaats in de maatschappij en hierin verloren loopt. Esther Greenwood wint een stage bij een pretentieus modeblad in New York, alles waar ze ooit van droomde, toch gaat ze eraan ten onder. De manier waarop de schrijfster je volledig meeneemt in Esthers inzinking maakt dit voor mij een fantastisch boek.

Wat me het meest intrigeerde bij het lezen van dit boek is hoe het ondertussen al 60 jaar oud is, toch nog zo relevant blijft. Veel jongvolwassen vrouwen stellen zich tot op heden dezelfde vragen en staan tegenover dezelfde dilemma's als Esther. Plath maakt de prachtige vergelijking met een vijgenboom. Elk stuk fruit representeert een andere levensweg die je uit kunt gaan, kies je een stuk fruit dan kan je het andere niet meer hebben. Esther vindt dat ze geen moeder kan zijn als ze ook haar carrière wilt optimaliseren. Dit is hedendaags nog altijd een probleem, er wordt verwacht van vele moeders dat ze alles opgeven voor de zorg van hun kind, bij sollicitatiegesprekken vraagt men wel eens of een vrouw kinderen heeft om zo te bepalen hoe gewijd ze zal zijn aan haar job. Mannen krijgen deze vraag niet. Terwijl Esther voor de vijgenboom staat en probeert een beslissing te maken, vallen de vruchten naar beneden en rotten ze voor haar voeten weg.
Bij het lezen van deze vergelijking werd me meteen duidelijk waarom Sylvia Plath in de eerste plaats dichter was, haar gebruik van woorden bracht dit boek een niveau hoger, het lijkt wel alsof je een eeuwig gedicht leest.

Het verhaal van haar leven en haar tijd wordt verteld met een scherpe eerlijkheid en een levendige aandacht voor details. Het is een verontrustend en rauw boek. Het is gesitueerd in de jaren 50, Manhattan. Dit maakt het boek nog interessanter, het is een competitieve plaats waar kunstenaars op zoek zijn naar een plek in de maatschappij, naar een plek om door te breken en hun dromen achterna te gaan. Voor Esther is dit niet mogelijk, ze zit zodanig in de knoop met zichzelf dat haar eigen gedachten haar ondergang zullen zijn.

Een ander essentieel thema in het boek is Esthers obsessie met alles wat met mannen te maken heeft. Relaties, sex, hoe ze zich gedragen en waarom, het zijn voor haar allemaal vragen die ze zo snel mogelijk beantwoord wil hebben. Haar situatie bestaat voornamelijk uit de vraag : hoe kan je als vrouw een volwassen identiteit ontwikkelen en trouw blijft aan je zelf in plaats van je te houden aan de maatschappelijke norm.

Ongeacht de bagage is het aangrijpend, eerlijk, onverzettelijk. Het verhaal is prachtig, doorspekt met poëzie. Het einde is onvergetelijk. Voor wie graag meer als dit leest raad ik 'Mijn jaar van rust en kalmte’ door Ottessa Moshfegh aan. Het boek behandelt enkele gelijkaardige thema's, toch is het op veel levels anders.