Juweel

Als ik dit boek tegen was gekomen in een boekenwinkel had ik het allereerst in handen genomen om te kijken of ik ermee naar de kassa zou lopen.
De cover, mooi, strak en 'duidelijk'. Foto van de auteur met een korte bio vind ik altijd leuk maar (detail) ik miste een dedicatie, vind ik altijd leuk om te lezen.
Een beknopte samenvatting ergens op de voor- of achterkaft vind ik heel belangrijk. Hoeveel boeken kom ik tegen met op de kaft reviews van andere schrijvers, kranten en/of tijdschriften maar zonder samenvatting van het verhaal. Die boeken zet ik zo weer (geϊrriteerd) terug op de plank.
Ik lees ook altijd ter plekke eerst de eerste paar bladzijdes. Als die mij niet boeien, koop ik het boek niet.
Met deze criteria koop ik een boek en zou er domptiedom mee naar de kassa lopen.

Moord door schuld begon gelijk goed. Ik had geen tijd nodig om 'er in te komen'. Een sterk begin, ik wilde doorlezen. De gebeurtenissen volgden elkaar snel op. Door de details kon ik mezelf vaak in een scene verplaatsen, ik ben een sucker voor details (ik denk aan de sigaretjes van Carla, de coldplay ringtone maar ook de omschrijving van een huis, gebouw, ruimte, omgeving of dorp). Nergens had het verhaal voor mij 'een duik'.

De (hoofd)personen hadden allemaal hun eigen karakter. Bijzonder voor mij is dat ik iedereen goed uit elkaar kon houden, ik hoefde niet terug te lezen om uit te zoeken wie ook al weer wie was. Komt dat door de namen? Door ieder zijn eigen karakter? Ik weet het niet maar petje af voor de auteur (echt, is dit een schrijvers trucje?).

Tot ongeveer een derde deel van het boek vond ik het voornamelijk een detective/politie roman. Ik denk omdat de moorden al gebeurd waren en omdat het verhaal voornamelijk draaide om het speurwerk naar de dader(s) en ik dacht zelf ook hard mee met het team, zo leuk om te doen (plank helemaal mis geslagen!). Maar oh, sinds ongeveer pagina 250 tot aan het eind ontwaart het verhaal zich als een echte thriller.

Net zo sterk in het begin met de proloog was het eind met de epiloog. Een verassend eind .....

[KLEINE SPOILER VOLGT]
........
vooral het stuk dat Natascha eerst Gurakuqi Lamrechts liet dodenen daarna pas Gurakuqi neerschoot. Dat was volgens mij opzettelijk van Natascha? Op deze manier hielp ze Gurakuqi te bereiken wat zij zelf ook met heel haar hart wilde (Lambrechts om zeep helpen.
........

[EINDE SPOILER]

Er is geen open eind van deel 1 in de reeks, de belangrijkste gebeurtenissen zijn afgehandeld. Ik zou zeker deel 2 kopen omdat ik meer wil!