De dag die een ton woog

Alex Schulman keert na het prachtige 'De overlevenden' uit 2020 in 'De zeventiende'terug naar het huisje bij het Kron-meer, waar we wederom een gezin de zomervakantie (van 1986) zien doorbrengen. Ook in dit gezin biedt de drankzuchtige moeder met haar onberekenbare, "gevaarlijke" en vaak liefdeloze gedrag geen veilige haven voor haar kinderen, verteller Vidar en zijn oudere zus Tora. Op haar meest wrede momenten laat de moeder zelfs niet na vernederende opmerkingen te maken die vooral bij Vidar, een fragiel 8-jarig jongetje in die zomer, hard aangekomen zijn.

Maar dat blijkt pas later:
om te overleven hebben beide kinderen er namelijk voor gekozen om de details van hun nare jeugd maar gewoon te vergeten en door te gaan met hun leven; Vidar in Stockholm en Tora in Noorwegen. Contact tussen de twee is er - net als in hun jeugd - nauwelijks.

Totdat Vidar, inmiddels een dertiger, zijn zus bezoekt om haar naar herinneringen te vragen over één specifieke dag van die zomer: 17 juni. Hij heeft namelijk het idee dat er die dag iets traumatisch gebeurd is en dat daarin een verklaring te vinden is voor zijn stressreactie bij een geweldsincident op school. Een incident dat zijn schorsing als docent tot gevolg heeft.

Deze zoektocht naar verloren herinneringen werkt Schulman mooi uit in een vlot verteld, boeiend verhaal met een ingenieus plot dat heden en verleden met elkaar verbindt. Het boek leest op een bepaalde manier als een spannend verhaal, dat toewerkt naar een zinderende climax.

Via korte hoofdstukken met veelzeggende scenes kom je er langzaam en gaandeweg achter - Schulman doseert de benodigde informatie subtiel - wat er gebeurd is op die bewuste 17 juni. De dag, die voor een eenzaam jongetje, dat altijd liever onzichtbaar bleef, "wel een ton woog". De dag die jaren later nog zulke heftige emoties weet los te maken.

De 17e laat zo treffend de gevolgen zien van opgroeien in een disfunctioneel gezin en hoe moeilijk het is om geheel ongeschonden uit een getroebleerde jeugd tevoorschijn te komen.

Een knap geconstrueerde roman, die me - net als 'De overlevenden' veel leesplezier heeft gebracht.