Een klein verhaal met groot gewicht

Ted van Lieshout heeft met Mijn meneer iets heel bijzonders gedaan: hij laat ons meekijken door de ogen van een elfjarige jongen die voor het eerst het gevoel krijgt dat hij écht gezien en gewaardeerd wordt. Wat begint als een bijzondere vriendschap met een volwassen man, groeit uit tot iets veel complexers.

Het boek is schokkend, maar bovenal eerlijk en genuanceerd. Van Lieshout schrijft met een zuivere, kinderlijke stem die precies de juiste mix van naïviteit en scherpte heeft. Je voelt de verwarring, de aandacht die zo welkom is en de warmte, maar ook de macht en de ongemakkelijke grens die langzaam overschreden wordt. Het is geen zwart-witverhaal; juist die grijsheid maakt het zo sterk en confronterend.

Wat me het meest raakte, is hoe meedogenloos eerlijk het boek de verwarring en manipulatie laat zien, zonder te veroordelen of te vereenvoudigen. Het is een heftig verhaal van een kind dat zich voor het eerst bijzonder voelt, en tegelijk een boek dat diepgang brengt in een onderwerp waar die meestal ontbreekt.

Mijn meneer is klein in omvang, maar groot in impact. Na het gelezen te hebben, blijf je er nog lang over nadenken. Het is een belangrijk boek dat ik iedereen aanraad die openstaat voor een verhaal dat niet makkelijk is, maar wel noodzakelijk. Omdat het verhaal zoveel vragen oproept, ga ik direct verder met het vervolg Schuldig kind, waarin Ted van Lieshout dieper ingaat op de vele reacties die hij op dit indrukwekkende boek heeft gekregen.