Om zeker nog eens te lezen.

Jack, een jongen van het eiland, voelt zich één met de zee.
De zee voelt voor hem als ‘thuiskomen’ maar blijkt al snel ook de natuurkracht te zijn die er voor zorgt dat letterlijk thuiskomen voor Jack niet meer mogelijk is.
Als tussenkind is Jack er samen met andere kinderen van doordrongen dat er nog een missie te volbrengen is. Een spannende zoektocht volgt waarbij de meerwaarde van sociale interactie tussen de kinderen met elke stap duidelijker wordt. Ze werken samen en leveren ieder afzonderlijk een onmisbare bijdrage aan de oplossing van het mysterie. Ze voelen zich verbonden, groeien persoonlijk ( qua zelfvertrouwen) door wederzijds respect en veiligheid en leren omgaan met eigen en andermans emotie (zelfbewustzijn in relatie tot de ander). Ze leren luisteren naar de betekenis van stilte en licht.
De veerkracht van de kinderen is indrukwekkend. De volharding waarmee de kinderen als groep het uiterste doen om de missie te laten slagen en zichzelf terug te vinden, ontroert.

‘Tussenkinderen’ maakt beladen onderwerpen (verlies, hebzucht, bedreiging en agressie, moeten vluchten) op een soepele, maar vooral ook spannende wijze toegankelijk . Die toegankelijkheid wordt vooral gecreëerd door een fluwelen zachtheid van de taal.