C'est le ton qui fait la musique

Het Koekoeksnest leest vlot en is toegankelijk.
Als lezer kruip je in de huid van een zestienjarige en word je meegenomen in de waarnemingen, gevoelens en gedachten. Je maakt dezelfde groei door als de hoofdpersoon.

Maar achter dit ogenschijnlijke gemak schuilt een gedegen ambacht en bovenal een schitterende grondtoon.
Het doet me ietwat denken aan de toegankelijke zinnen van een Gide of Camus als in: dat moet toch niet moeilijk zijn? Zo ook hier. Ik vind het erg knap hoe de grondtoon in alle scenes en beschrijvingen niet verandert en dat het verhaal echt tot leven komt ten opzichte van deze toon.

Schrijven blijft een ambacht en wij lezers mogen er van genieten en zo nu en dan onze waardering laten blijken.

Ook voor volwassenen dus een aanrader. En zoals iemand anders hier al aangaf: Smaakt naar meer...