Prachtig geschreven, meeslepend verhaal!

In dit boek worden de levenservaringen van de jonge Parre en de volwassen Parre samengevlochten tot één boeiend verhaal.
Als lezer krijg je een inkijk in de innerlijke belevingswereld van de intelligente en gevoelige - en tegelijk eenzame - Parre: zijn liefde voor het bos, zijn ervaringen op de boerderij, in het gezin, met de kerk en op school.
De volwassen Parre staat midden in het leven. Als docent, actief kerklid en betrokken bij verschillende besturen en stichtingen. Tegelijkertijd nemen zijn problemen hand over hand toe…

De eerste regels van het boek zijn vriendelijk en uitnodigend. Om vervolgens over te gaan in een ware nachtmerrie. Dit zet gelijk de trend voor het boek in zijn geheel.
De schrijfstijl van Arjan van Essen is meeslepend. Vooral de omzwervingen van Parre in de natuur zijn prachtig; ik werd echt meegenomen.
Parre is vindingrijk, denkt na over de dingen die hij meemaakt, heeft oog voor detail: “Ik kon heel lang naar die vingers kijken, het leek alsof ze gewoon stopten boven de laatste knik in zijn vingers. Ik wachtte tot hij ze een beetje draaide en zag toen dat hij toch nagels had.” Zomaar een klein voorbeeldje 

Als lezer word je meegenomen naar de jeugd van Parre. Wie is hij? Hoe beleeft hij de dingen die hij meemaakt? Hij is creatief, onderzoekend, oplossingsgericht, hoewel zijn experimenten soms dramatische gevolgen hebben.
De uitersten van het leven komen in dit boek telkens bij elkaar: dood en leven, vrijheid en verslaving, de schoonheid van de natuur en haar harde kant, de afstandelijkheid in de familie en tegelijkertijd de kleine blijken van genegenheid.

Naast Parre zijn er enkele personen die een paar keer terugkomen in het verhaal: Kaat, de oudste zus, die er op cruciale momenten voor hem is (symbool voor liefde en veiligheid?), Bor, Parre’s broer, die een belangrijk aandeel heeft in het ontstaan van de problemen van Parre (Symbool voor onvrijheid/ onveiligheid en tegelijk vertrouwd?), Stefan, een leerling, die hij later op onverwachte wijze weer tegenkomt (symbool voor het dubbelleven van Parre?), Rachelle, het (periodieke) buurmeisje dat vergaande toenadering zoekt, aantrekkend en afstotend, ongrijpbaar. En niet te vergeten vriend uil, die een prachtige, troostvolle, rode draad door het boek vormt.

De volwassen Parre bleef voor mij meer op afstand, iets wat wellicht te verklaren is vanuit het gegeven dat je slechts snapshots uit zijn leven te zien krijgt, dat maakte het voor mij lastiger inleven. Of wellicht ligt de verklaring in wat Parre zelf zegt: “Ik merk dat gokken verder afstaat van mensen dan drank, drugs of seks. Het heeft nu eenmaal een meer bedreigend karakter en een minder hoog aaibaarheidsgehalte.”
De aanloop naar Parre’s verslaving zit verweven in zijn huis-tuin-en keuken avonturen rondom de boerderij/ in het bos. Als zijn broer Bor zegt dat ze naar Amsterdam gaan, gebeurt dat, al gaat Parre met tegenzin. Enkele cruciale momenten passeren de revue, verder is het casino een gegeven in het volwassen (dubbel) leven van Parre.
Heel tastbaar worden de problemen wanneer hij mentaal en fysiek vastloopt, moe van de schuldeisers, betalingsachterstanden, alibi’s en leningen. Ook hier weer heel bijzonder de rol van de natuur in deze fase. Het komt tot een keerpunt, met alle strijd die dit met zich meebrengt. Genade, liefde en vrijheid vinden nieuwe wegen.

Hoewel het een heel reëel boek is (zo reëel als verslaving kan zijn), heeft het tegelijk iets dromerigs, soms haast sprookjesachtig; een verfilming valt te overwegen.

Eigenlijk is dit geen boek om een review over te schrijven. Dit is een boek om te lezen!

Ps. Net ontdekt dat Arjan van Essen ook een blog heeft. Daar ga ik zeker vaker rondstruinen: arjanvanessen.blogspot.com