Nele Stegen-2370 over De kogelvanger

Toen ik dit boek voor de eerste keer in mijn handen had, sprak de voorkaft mij onmiddellijk aan: een vrouw gekleed als een gezelschapsdame uit een lang vervlogen tijd, je kan haar zo zien dansen in een donkere kroeg ergens in het hartje van Londen. Zo zit het boek ook in elkaar, William danst weliswaar niet door het leven als een soepele danseres, eerder strompelend als een eend, maar hij draait zich van de ene kroeg in de andere. In het boek krijgen we mooie beschrijvingen van duistere kroegen zowel in Berlijn als in Londen. Dat maakt het boek voor mij ook zo mooi, de sfeer van de dubieuze alter ego's van Londen en Berlijn kan je als het waar ruiken aan het boek.

Het motief van 'de illusionist' is goed uitgewerkt in het boek. De schrijfster neemt als het ware de lezers in een show van een aan lager wal geraakte goochelaar. Maar het gaat verder, de goochelaar wordt op zijn beurt verloochend.

Wat ik ook geslaagd vond, was uitwerking van de femme fatale in het boek: Sylvie met haar 'oom', die nogal vreemd lijkt.

Sommige lezers zouden zich kunnen ergeren aan de vele flashbacks in het boek. Maar ik denk dat de schrijfster dat juist met een bedoeling gedaan heeft: om de lezer in verwarring te brengen, zoals een illusionist dat ook probeert te doen. De toeschouwer/ lezer zodanig in verwarring brengen dat hij de trucs van de goochelaar niet kan doorzien.

Uiteindelijk stelt het verhaal zelf niet zoveel voor: William krijgt een enveloppe met een verdachte inhoud, de politie-agent die banden heeft met de maffia Montgomery zit hem op de hielen. Maar door de vele 'special' effects toegevoegd door de schrijfster blijft het boek keer op keer boeien.

Anderzijds is het ook een menselijk boek. De zielige man die op zoek is naar een nieuw leven maar vele obstakels blijkt te moeten overwinnen, zo is het ook in het dagelijks leven voor vele mannen en vrouwen. De zoektocht naar zichzelf is ook een belangrijk motief in het boek, maar de vele trucs en bedrieglijke omleidingen brengen hem in de war. Heel het boek door lijkt William wel in een soort van roes van drank en illusies. Op een enkel nuchter moment denkt hij dan na over zijn leven en beseft hij dat het eigenlijk niet veel voorstelt.

Het boek kent een goed einde, alles wordt duidelijk zowel voor William als voor de lezer. Zoals een happy end het betaamt, gaat William een nieuw leven beginnen, met behulp van een oude vriend.